คำประกาศอันองอาจนั้น ทำให้ทุกคนในใจพลันเกิดความร้อนแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เบื้องหน้า ราวกับว่าพวกเขาได้เห็นภาพตอนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยอดเขาในอนาคตแล้ว
เซี่ยงหยางกำหมัดแน่น เรือนร่างที่สั่นเทาเล็กน้อยเผยให้เห็นว่าเขาตื่นเต้นเพียงใดในตอนนี้:
"ยืนอยู่บนยอดเขา... วันหนึ่ง โลกใบนี้จะต้องจดจำชื่อของพวกเรา!"
หยูตงเฟิงเผยยิ้มเหี้ยม: "จะทำ ก็ต้องทำเป็นที่สุดให้ได้!"
ซวีอิงอูสูดหายใจลึก แม้แต่นิสัยสุขุมมั่นคงอย่างเขา
ก็อดกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่: "ยมโลก... พวกเราทำได้แน่นอน!"
เยี่ยหวานหนิงคิดจะโต้ถามอะไรอีกหลายอย่าง
แต่เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของทุกคน ความร้อนแรงนั้นเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในหัวใจอันเย็นชาของนางเช่นกัน
สามอาณาจักร... ล้วนก้าวไปจนสุดขีดจำกัด
หากทำได้จริงเสีย แล้วองค์กรนั้นจะยิ่งใหญ่และน่ากลัวมากเพียงไร
ถึงแม้ตัวพวกในตอนนี้เมื่อเทียบกับโลกแล้ว จะยังเล็กกระจ้อยร่อยก็ตาม
แต่เมื่อมองยังโจวตู้ที่ดูมั่นใจอย่างไร้ข้อกังขา เยี่ยหวานหน่งในใจก็ผุดความเชื่อขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
พวกเขา.... บางทีอาจจะทำได้จริงก็เป็นได้
อย่างไรก็ตาม นิสัย บุฟฟ์ฟิก เธอไม่ถนัดกับคำพูดที่ทำให้เลือดพลุ่งพล่านเท่าไรนัก
สีหน้าเยือกเย็น เอ่ยปากด้วยท่าทางดูแคลนเล็กน้อย "ก็อย่างที่พูด... เธอจะจัดการกับโครงสร้างองค์กรอย่างไรล่ะ"