เธอเล่าอย่างละเอียด
ตั้งแต่วิธียืนยันว่าผลสกัดใช้ได้ผล (ทดลองกับแมวจรจัดแล้ว—แมวไม่ตาย แต่เป็นอัมพาตไปสองชั่วโมง) ไปจนถึงการวางแผนสร้างหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ (แม่เข้าโรงพยาบาลเป็นโอกาสดีที่สวรรค์ประทานมาให้) และการลบข้อมูลจากกล้องวงจรปิด (ห้องควบคุมระบบของหมู่บ้านที่อดีตสามีเธออาศัยอยู่ใช้รหัสผ่านเริ่มต้น เธอเคยไปดูสองครั้ง จึงจำขั้นตอนการใช้งานได้)
ในห้องสังเกตการณ์ จ้าวรุ่ยพิงกำแพง กอดอก สีหน้าของเขาดูซับซ้อนเล็กน้อย
“เธอลงทุนลงแรงกับเรื่องนี้จริง ๆ” เขาพูดเสียงเบา
เหอกวงหมิงดันแว่น “สองเดือน ถ้าไม่มีเจียงถัง คงเป็นคดีฆาตกรรมที่สมบูรณ์แบบ”
จ้าวรุ่ยหันไปมองเจียงถัง
เธอนั่งอยู่ตรงมุมห้องสังเกตการณ์ มือทั้งสองกุมแก้วชานมที่เพิ่งซื้อมา ดวงตาจับจ้องภาพบนหน้าจอ สีหน้าสงบนิ่ง
จ้าวรุ่ยอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
การสอบสวนดำเนินไปสองชั่วโมงครึ่ง
เฉียนหมิ่นสารภาพทุกอย่าง ทั้งวิดีโอ บันทึกคำให้การ และลายเซ็น
ห้าโมงยี่สิบนาที เฉินเถี่ยจู้เดินออกมาจากห้องสอบสวน
ตอนที่เขาเดินผ่านระเบียงชั้นสาม มู่เจิงกำลังยืนโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง เฉินเถี่ยจู้รอจนอีกฝ่ายวางสายแล้วจึงเดินเข้าไปหา
“สารภาพหมดแล้ว” เฉินเถี่ยจู้ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ คาบไว้หนึ่งมวนแต่ไม่ได้จุด “หัวหน้า”
“อืม”
“เด็กฝึกงานคนนี้มีพิรุธ”
มู่เจิงมองเขา
เฉินเถี่ยจู้เอาบุหรี่ออกจากปาก คีบไว้ระหว่างนิ้วแล้วหมุนหนึ่งรอบ
“รอยบาดเจ็บจากการกรอกของเหลว—ผมเป็นตำรวจสืบสวนมาเกือบยี่สิบปี ไม่เคยได้ยินแนวคิดนี้มาก่อน การใช้เข็มเงินตรวจพิษ—แม้แต่เหอกวงหมิงก็ไม่เคยเห็น ของพวกนี้เหล่าโจวทำงานมาสามสิบปี ยังไม่รู้เลย”
มู่เจิงไม่ตอบ
“เด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ด เป็นนักศึกษาปริญญาเอก” เฉินเถี่ยจู้พูด “ต่อให้ปู่ของเธอเป็นแพทย์นิติเวช แพทย์นิติเวชที่เกษียณแล้วจะสอนเรื่องพวกนี้ได้หรือไง?”