หกโมงครึ่ง
เฉินเถี่ยจู้พาคนหลายคนเข้าร้าน
ในร้านมีเสียงคนคุยกันจอแจ พัดลมเก่า ๆ หลายตัวหมุนส่งเสียงครืดคราด
เถ้าแก่ฟางกำลังใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะ
พอเห็นเฉินเถี่ยจู้ เขาก็ยืดตัวขึ้นแล้วร้องถามว่า “ที่เดิมไหม?”
“โต๊ะใหญ่ วันนี้คนเยอะ” เฉินเถี่ยจู้ตอบ
“สิบสองคนหรือ?”
“สิบเอ็ด หัวหน้ามู่อาจไม่มาก็ได้”
แต่สุดท้ายมู่เจิงก็มา
ตอนเขาเข้าประตู จ้าวรุ่ยเพิ่งเปิดเบียร์ขวดที่สาม
คนทั้งโต๊ะชะงักไปครู่หนึ่ง—มู่เจิงแทบไม่เคยมาร่วมวงกินเลี้ยงแบบนี้
ปกติเขากินข้าวกล่องเสร็จก็กลับ ไม่ก็อยู่ในห้องพักจนสามสี่ทุ่ม หรือไม่ก็กลับไปวิ่ง
มู่เจิงลากเก้าอี้มานั่งด้านในสุดของโต๊ะ
เหอกวงหมิงรีบเลื่อนชามกับตะเกียบไปด้านข้าง เปิดที่ให้เขา
“หัวหน้ามู่ดื่มอะไรครับ? เบียร์ไหม?”
“น้ำเปล่า”
“...ได้ครับ”
เจียงถังนั่งอยู่ตรงมุมอีกฝั่งของโต๊ะ
ตรงหน้าเธอมีชานมเย็นหนึ่งแก้ว—ไม่ใช่ของร้านนี้ เธอซื้อมาระหว่างทางแล้วถือเข้ามาเอง
เหล่าโจวนั่งข้างเธอ คอยคีบอาหารใส่ชามให้ไม่หยุด
เนื้อปลา เต้าหู้ รากบัว เห็ดเข็มทอง—กองพูนเป็นภูเขาลูกย่อมแล้ว
“เหล่าโจว ฉันกินเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”
“กินอีกหน่อย เธอผอมเกินไปแล้ว ดูแขนสิ ผอมเหมือนไม้ตะเกียบ—แต่กลับล้มผู้ชายตัวใหญ่สูงตั้ง 178 เซนติเมตรได้ ฉันยังไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้เลย”
“อืม...ระบบเผาผลาญดีค่ะ”
จ้าวรุ่ยถือแก้วเบียร์เดินเข้ามา ก่อนหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ว่างข้างเจียงถัง
“รุ่นน้อง”
“คะ?”
“เข็มเงินของเธอน่ะ”
“หืม?”
“ซื้อจากไหนเหรอ? ฉันค้นเถาเป่าแล้ว แต่หาแบบสลักตัวอักษรไม่เจอ”
เจียงถังคีบรากบัวเข้าปาก เคี้ยวสองครั้งแล้วค่อยตอบว่า “ไม่มีขายค่ะ เป็นของตกทอดในตระกูล”