“คุณมาจากสถานีตำรวจใช่ไหม?” พยาบาลมองเธอ “ยังสาวขนาดนี้เชียว?”
“ค่ะ ผู้อำนวยการจางอยู่ไหมคะ?”
“อยู่ในห้องทำงาน ห้อง 706”
เจียงถังเคาะประตู ชายวัยประมาณห้าสิบปีเปิดประตูออกมา เขาสวมเสื้อกาวน์ ผมเริ่มหงอกแซมดำ และสวมแว่นสายตายาวไว้บนสันจมูก
“คุณคือเสี่ยวเจียงที่เหล่าโจวพูดถึงใช่ไหม?”
“สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการจาง”
“เข้ามาสิ” ผู้อำนวยการจางหลีกทางให้ ก่อนพาเธอเข้าไปในห้องทำงาน
“ผมขอเล่าอาการของผู้ป่วยสองคนให้ฟังก่อนนะ คนแรกเป็นนักศึกษาหญิงปีสาม เข้ารักษาเป็นวันที่สี่แล้ว อาการชักควบคุมได้ แต่ภาวะความจำขาดหายยังขยายวงกว้างขึ้น รูม่านตาขยายและยังไม่กลับมาเป็นปกติ ส่วนคนที่สองเป็นนักศึกษาชายปีหนึ่งระดับบัณฑิตศึกษา เข้ารักษาเมื่อบ่ายวาน ตอนนี้ยังมีอาการชักเป็นระยะ”
“เก็บน้ำไขสันหลังหรือยังคะ?”
ผู้อำนวยการจางส่ายหน้า “ไม่มีข้อบ่งชี้ให้เจาะหลัง ผลตรวจเลือดก็ไม่พบอะไร ตอนนี้เราจึงรักษาตามอาการ โดยวินิจฉัยเบื้องต้นว่า ‘ได้รับพิษโดยไม่ทราบสาเหตุ’”
“ฉันต้องเก็บตัวอย่างด้วยการเจาะหลังจากผู้ป่วยทั้งสองคนค่ะ”
ผู้อำนวยการจางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “การเจาะหลังเป็นหัตถการที่รุกล้ำร่างกาย ทางญาติ...”
“เราได้คุยกับญาติและดำเนินการเรื่องลายเซ็นไว้ล่วงหน้าแล้วค่ะ” เจียงถังหยิบหนังสือยินยอมรับการรักษาสองฉบับออกจากกระเป๋าผ้า บนเอกสารมีลายเซ็นและลายนิ้วมือของญาติ
หลินหร่านไปคุยกับญาติที่โรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ จึงรับเอกสารมาได้พอดี
ผู้อำนวยการจางดูลายเซ็นแล้วดันแว่นขึ้น
“ได้ งั้นผมจะให้แพทย์ประจำบ้านมาช่วยคุณ แต่พวกคุณจะตรวจอย่างไร? ส่งไปสำนักงานระดับมณฑลหรือ?”
“ขอคัดกรองเพื่อระบุชนิดเบื้องต้นก่อนค่ะ” เจียงถังตอบ