หลิวซวนขับรถพาหลี่เชียนกับหลี่เฉียงไปตามเส้นทางที่หลี่เชียนบอก แวะซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ ซื้อ นมสองลังกับผลไม้สองตะกร้า จากนั้นก็ไปถึงบ้านของเจ้าหนี้ทั้งสองคน
คนแรกเป็นอดีตเพื่อนร่วมงานของแม่หลี่เชียน ป้าคนหนึ่งอายุห้าสิบกว่า อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเก่าแถบตะวันออกของเมือง
หลิวซวนเคาะประตูอย่างสุภาพ พอประตูเปิดก็อธิบายธุระของตัวเอง ยื่นเงินห้าพันหยวนกับของฝากให้ แล้วกล่าวขอบคุณอีกสองสามคำ
ป้าคนนั้นปฏิเสธอยู่สองสามครั้ง แต่สุดท้ายก็รับเงินไว้ ก่อนจะดึงมือหลี่เชียนมากุม น้ำตาคลอแล้วพูดว่า “หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ได้เจอผู้ชายดี ๆ ต่อไปก็ใช้ชีวิตด้วยกันให้ดีล่ะ”
คนที่สองคือครูประจำชั้นของหลี่เชียนสมัยเรียนมัธยมปลาย เป็นผู้ชายอายุสี่สิบกว่า อาศัยอยู่ในหอพักครูด้านหลังโรงเรียน
หลิวซวนคืนเงินให้อย่างสุภาพเช่นกัน ครูประจำชั้นตกใจมาก พูดซ้ำ ๆ ว่าไม่ต้องรีบร้อน แต่หลิวซวนก็ยืนกรานยัดเงินใส่มือเขา
จัดการธุระทั้งสองอย่างเสร็จ ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว
ทั้งสามหาร้านอาหารเล็ก ๆ ริมทางกินมื้อเย็น ก่อนกลับถึงบ้านหลี่เชียนตอนหนึ่งทุ่ม
ในบ้านมีแต่ความรกรุงรัง
ก่อนหน้านี้พวกเจ้าหนี้กลุ่มนั้นทั้งทุบโต๊ะทั้งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ในห้องรับแขก ที่เขี่ยบุหรี่ยัดแน่นไปด้วยก้นบุหรี่ บนโต๊ะน้ำชามีเปลือกเมล็ดแตงโมเกลื่อน พื้นยังมีกระดาษทิชชูขยำ ๆ ตกอยู่หลายแผ่น
หลี่เชียนพาหลิวซวนไปพบแม่ก่อน
แม่หลี่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเหลืองซีด ผอมมาก แต่ยังมีแรงดี จับมือหลิวซวนคุยอยู่พักใหญ่ พูดวนไปวนมาก็มีแต่ “ขอบคุณนะ” “ลำบากเธอแล้ว” กับ “ดีกับหลี่เชียนหน่อย”