พอเซี่ยเวยเปิดประเด็นขึ้นมา บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด หลายคนเริ่มกระตือรือร้นอยากลองบ้าง
หลังจากมีคนขึ้นไปพูดอีกสองสามคน นักศึกษาหนุ่มหน้าตาดีที่ก่อนหน้านี้เกือบมีเรื่องชกต่อยกับหลี่เหล่ยก็เดินขึ้นเวทีไป
“สวัสดีทุกคน! ฉันชื่อจางเสี่ยวเล่อ เป็นคนท้องถิ่นของเชิ่งตู ฉันก็อยากลงสมัครหัวหน้าห้องเหมือนกัน! จุดเด่นของฉันคือคุ้นเคยกับย่านมหาวิทยาลัยมาก ถนนไหนหม้อไฟอร่อย ร้านไหนขายเสื้อผ้าราคาถูก ฉันรู้หมด เพื่อน ๆ มีอะไรอยากถามก็ถามได้เลย!”
มีคนข้างล่างหัวเราะโห่แซว “แล้วร้านอินเทอร์เน็ตล่ะ?”
“ยิ่งคุ้นเลย!”
จางเสี่ยวเล่อพูดพร้อมยิ้ม “พอฝึกทหารเสร็จ ฉันจะจัดแข่งเกมซีเอฟให้ทุกคน!”
“เอาเลย!”
“อ้อ ฉันรู้จักคนในสภานักศึกษาด้วยนะ ใครอยากเข้าร่วมสภานักศึกษาก็มาหาฉันทีหลังได้ ขอบคุณ!”
จางเสี่ยวเล่อเพิ่งลงจากเวที หลี่เหล่ยก็พุ่งขึ้นไปทันที เขาแทบจะเบียดไหล่กับจางเสี่ยวเล่อตอนเดินสวนกัน แถมยังถลึงตาใส่อีกฝ่าย ความรู้สึกอยากเอาชนะฉายชัดอยู่บนใบหน้า
“ฉันชื่อหลี่เหล่ย เหล่ยที่เขียนด้วยหินสามก้อน เป็นคนทางเหนือ ฉันก็จะเป็นหัวหน้าห้องเหมือนกัน! จุดเด่นของฉัน...”
หลี่เหล่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพล่ามขึ้นมา “ฉันชอบอ่านนิยายกำลังภายใน ชอบช่วยคนที่ถูกรังแกมาตั้งแต่เด็ก ถ้าใครในห้องโดนแกล้งก็มาหาฉันได้เลย! เมื่อกี้...มีเพื่อนผู้หญิงในห้องโดนคุกคาม ฉันเพิ่งไล่คนพวกนั้นไปเอง! ฮ่า ๆ!”
หลายคนในห้องหัวเราะครืน เรื่องที่หลี่เหล่ยเกือบลงไม้ลงมือกับจางเสี่ยวเล่อเพราะเสิ่นม่านเมื่อครู่ อย่างน้อยครึ่งห้องก็เห็นกันหมด