หน้าประตูใหญ่มีคนยืนรออยู่สิบกว่าคนแล้ว คนที่ยืนอยู่หน้าสุดก็เป็นผู้หญิง สวมเสื้อยืดสีขาว มัดผมหางม้า กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ หลิวซวนมองแล้วไม่คุ้นหน้า
เพราะครั้งนี้เป็นกิจกรรมที่ครูฝึกหลายคนร่วมกันจัดขึ้น ครอบคลุมทั้งคณะบริหารเศรษฐกิจ ไม่ได้มีแค่สาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ของพวกเขา แต่ยังรวมถึงการตลาด การบัญชี การจัดการการท่องเที่ยว และการค้าระหว่างประเทศด้วย รวมแล้วมีนักศึกษาราว ๆ แปดร้อยคน
แต่ทันทีที่เขาจอดรถตรงหน้าฝูงชนจนสนิท เงาร่างคุ้นตาก็โผล่ขึ้นมาจากด้านหลังกลุ่มคน
ไช้หลิงหลิง
ใบหน้าของหลิวซวนพลันมืดครึ้ม
ตอนนี้เองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่าไช้หลิงหลิงเรียนบัญชี อยู่คณะเดียวกับเขา
พอเห็นไช้หลิงหลิง เขาก็อดนึกถึงความทรงจำบางอย่างที่ “เจ็บปวดแทบขาดใจ” ไม่ได้
—เช้าวันเหล่านั้นที่เขาถืออาหารเช้าไปรออยู่ใต้หอพักของเธอเป็นชั่วโมง เทศกาลเหล่านั้นที่เขาประหยัดอดออมเพื่อซื้อของขวัญให้เธอ และค่ำคืนเหล่านั้นที่เธอพูดว่า “ฉันจะลองทดสอบนายอีกหน่อย” ก่อนจะหันไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น ทุกอย่างยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น ทิ่มแทงใจไม่น้อย
ในอินเทอร์เน็ตชอบพูดกันว่า “ผู้หญิงดี ๆ อย่าปล่อยให้หลุดมือ ผู้หญิงร้าย ๆ ก็อย่าปล่อยไว้” แต่เขาอยากปล่อยไช้หลิงหลิงไปจริง ๆ แค่เห็นหน้าเธอก็ปวดหัวแล้ว
“เชี่ย! เอ็กซ์ไฟว์!”
พอคนที่กำลังรอเห็นรถจอดตรงหน้า ต่างก็พากันร้องอุทาน จนกระทั่งเซี่ยเวยลงจากเบาะหลัง พวกเขาถึงได้รู้ตัวว่านี่คือรถที่ให้มารอรับของ
“รถครูฝึกเหรอ?” ใครคนหนึ่งถามอย่างสงสัย
“โง่หรือไง ขับเอ็กซ์ไฟว์แล้วยังจะไปเป็นทหารอีกเหรอ? น่าจะเป็นรถของลูกคนรวยจากชั้นไหนสักชั้นมากกว่า!”