หลิวซวนไปส่งหลี่เชียนกลับมหาวิทยาลัย ก่อนจะขับรถไปจอดที่หน้าคณะชิ่งเขตามลำพัง
ทางมหาวิทยาลัยมีกฎห้ามรถจากภายนอกเข้าไป
เขาจึงต้องเลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถชั่วคราวนอกประตู
ที่จริงเรียกว่าลานจอดรถก็ไม่ค่อยถูกนัก เป็นแค่ลานโล่งที่ขีดเส้นแบ่งช่องไว้ พื้นแตกร้าวเป็นทาง มีรถตู้จอดอยู่หลายคันกับรถโฟล์กสวาเกนเจตตาสีขาวอีกหนึ่งคัน
พอเอารถเอ็กซ์ไฟว์สีดำของเขาไปจอดไว้ตรงนั้น ก็ดูแปลกแยกขึ้นมาทันที
ตอนนั้นบ่ายสามโมงกว่าแล้ว อีกเดี๋ยวสี่โมงจะมีประชุมชั้นเรียน หลิวซวนคิดว่าจะไปสมทบกับหลี่เหล่ยและคนอื่น ๆ
เขาล็อกรถแล้วเดินไปที่หอพัก พอถึงหน้าห้องก็เห็นประตูแง้มอยู่ พอผลักเข้าไปดูก็พบว่าข้างในว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่สักคน
หลิวซวนหยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังจะโทรหาใครสักคน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหวังกั๋วเหวยพูดมาจากในห้องน้ำ แม้เสียงจะอู้อี้เพราะมีประตูกั้น แต่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดี
“อะไรนะ แอปเปิลราคาแปดพันกว่าเหรอ? บอกแล้วไงว่าแอปเปิลที่พูดถึงไม่ใช่ผลไม้ แต่เป็นโทรศัพท์ โทรศัพท์น่ะ!”
“คนในห้องเรามีไอโฟนกันหมด มีแต่ฉันที่ใช้โนเกียห่วย ๆ ทุกคนหัวเราะเยาะฉัน!”
“ไม่มีเงินแปดพันเหรอ? ฉันไม่สน ถ้าไม่ให้เงิน ฉันก็จะเลิกเรียน!”
ประตูเก็บเสียงไม่ได้ หลิวซวนจึงได้ยินทุกคำที่ควรได้ยิน
เขายืนนิ่งอยู่ข้างประตู เหลือบมองไปทางห้องน้ำ ก่อนจะหันหลังออกจากห้องพักไป แล้วดึงประตูปิดตามหลัง
พอลงไปถึงชั้นล่าง เขาก็โทรหาหลี่เหล่ย รอสายอยู่ห้าหกครั้งกว่าอีกฝ่ายจะรับ เสียงรอบตัวทางนั้นดังอื้ออึง
หลี่เหล่ยบอกว่าอยู่แถวซูเปอร์มาร์เก็ต หลิวซวนจึงวางสายแล้วเดินไปหา จากระยะไกลก็เห็นหลี่เหล่ยกับอู๋ข่ายถือกระป๋องโคล่าคนละใบ ยืนหลบแดดอยู่ใต้กันสาดหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต ท่าทางห่อเหี่ยวเพราะโดนแดดเผา