วันที่ 1 กันยายน เวลา 9 โมงเช้า
แสงแดดต้นฤดูใบไม้ร่วงอ่อนกำลังลงไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังแผดเผาจนทั่วทั้งเขตมหาวิทยาลัยอบอ้าว
มองไปทางไหนก็เห็นผู้คนแน่นขนัดทั่วเขตมหาวิทยาลัย บรรยากาศคึกคักสุด ๆ
ผู้ปกครองจำนวนมากหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง เดินเบียดเสียดมากับลูก ๆ ภาพตรงหน้าชวนตื่นตาตื่นใจ บางคนแบกกระสอบใส่ของใบโตจนตุงพองไว้บนบ่า สายกระสอบรัดไหล่จนแดง ขณะที่บางคนเข็นกระเป๋าเดินทางใบมหึมา ค่อย ๆ ฝ่าฝูงชนไปอย่างยากลำบาก
สำหรับนักศึกษาใหม่ส่วนใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้จากบ้านเกิดมาอย่างแท้จริง เพื่อมาสู่โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยสิ่งไม่คุ้นเคย
ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่ละคนเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่อต้องอยู่ในสถานที่แปลกใหม่ ทว่าความตื่นเต้นที่กลั้นไว้แทบไม่อยู่มีมากกว่า
คณะชิ่งเขตั้งอยู่ทางขวาของใจกลางเขตมหาวิทยาลัย ส่วนทางซ้ายคือมหาวิทยาลัยชิ่งที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน วิทยาลัยศิลปะเสฉวนที่อบอวลด้วยกลิ่นอายศิลปะ และมหาวิทยาลัยครูชิ่งที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการศึกษา
หลิวซวนสะพายกระเป๋าข้างเดินเข้าประตูมหาวิทยาลัย เขาไม่ได้เอาสัมภาระมามาก มีแค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวสำหรับอาบน้ำล้างหน้า ที่เท้าสวมรองเท้าแตะคู่หนึ่ง ทำให้ดูแปลกแยกจากผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา
เขาชะเง้อมองหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นหลี่เชียน โทรไปก็ไม่มีคนรับ เลยต้องไปที่จุดรายงานตัวของสาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ก่อน
รุ่นพี่ที่ดูแลการรายงานตัวเป็นชายสวมแว่น ข้าง ๆ มีนักศึกษาหญิงสูงราว 160 เซนติเมตรยืนอยู่ ทั้งคู่กำลังตรวจรายชื่อจนเหงื่อท่วม
พอหลิวซวนเดินเข้าไปใกล้ นักศึกษาหญิงคนนั้นก็หยุดงานในมือทันที ก่อนยิ้มแล้วเดินมาต้อนรับ
“เพื่อน นายเรียนการจัดการทรัพยากรมนุษย์ใช่ไหม?”