ในห้องส่วนตัว เสียงพูดคุยยังคงอื้ออึงไม่เปลี่ยน
สาว ๆ หลายคนยังล้อมเสิ่นม่านอยู่ พากันคุยว่าไอโฟน 4 สวยกว่ามือถือทั่วไปจริง ๆ พอรุ่นวางขายในจีนแล้วจะหาทางขอให้พ่อแม่ซื้อให้สักเครื่องได้ยังไง
หวังกั๋วเหวยนั่งอยู่ทางซ้ายของหลี่เหล่ย ส่วนอู๋ข่ายนั่งทางขวา โดยมีหลี่เหล่ยที่กำลังก้มหน้าเลื่อนดูข้อมูลรับงานพิเศษคั่นอยู่ตรงกลาง
หวังกั๋วเหวยจ้องหน้าต่างแชตอยู่นาน พิมพ์ข้อความแล้วลบ ลบแล้วพิมพ์ใหม่ สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกดส่ง
【พี่น้อง ช่วยไว้หน้ากันหน่อยได้ไหม!】
แทบจะพร้อมกันนั้น โทรศัพท์ของอู๋ข่ายก็สั่นขึ้น
เขากำลังยัดเนื้อเข้าปากจนแก้มตุ่ย พอก้มมองหน้าจอ ก็รีบตอบกลับทันทีว่า
【พี่น้อง ฉันยังไม่เคยมีแฟนเลย ชาตินี้ไม่เคยขอร้องใครสักครั้ง คราวนี้ถือว่าฉันขอร้องนายละกัน!】
หวังกั๋วเหวย:【ฉันก็ยังไม่เคยมีแฟนเหมือนกันนะ ฉันรู้สึกว่าฉันกับเวยเวยเป็นคู่ที่ฟ้าลิขิตไว้ ถ้านายยอมยกเธอให้ฉัน ฉันเลี้ยงข้าวนายหนึ่งสัปดาห์เลย!】
อู๋ข่าย:【ไม่เอาน่า! ถ้านายยอมยกให้ฉัน ฉันเลี้ยงนายหนึ่งเดือน!】
หวังกั๋วเหวย:【พี่ข่าย! ฉันเรียกพี่แล้วนะ! แค่ยกเวยเวยให้ฉัน ต่อไปฉันยอมทำงานรับใช้พี่ทุกอย่างเลย!】
อู๋ข่าย:【พี่เหวย ฉันก็เรียกพี่แล้วเหมือนกัน! ถ้านายไม่แย่งเวยเวยกับฉัน ชาติหน้าฉันก็จะทำงานรับใช้นาย!】
หวังกั๋วเหวยกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ตัดสินใจมอบ “ความจริง” ให้เพื่อนรักสักหน่อย:【พี่น้อง ฉันพูดตรง ๆ นะ อย่าโกรธล่ะ คืนนี้เวยเวยแอบมองฉันตั้งหลายครั้ง! แสดงว่าเธอมีใจให้ฉัน นายจะเข้ามาแทรกแบบนี้มันไม่ดีจริง ๆ!】