“ไม่ใช่แฟนหรอก เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันเอง” หลิวซวนตอบตามตรง ตอนนี้เขาเรียกหลี่เชียนว่าภรรยา ไม่ใช่แฟน
เสิ่นม่านถือแก้วเหล้าไว้ไม่ยอมวาง หรี่ตามองเขา “ไม่ใช่แฟน แล้วทำไมถึงช่วยนายขนาดนั้นล่ะ? ได้ยินมาว่าพวกลูกคนรวยที่โดนเธอปฏิเสธรวมทีมฟุตบอลได้ตั้งทีมหนึ่งแล้วนะ นายคิดว่าใช้เงินติดสินบนเธอได้หรือไง...”
“ไม่ใช่จริง ๆ... เรารู้จักกันยังไม่ถึงสามวันเลย เร็วกว่าคู่รักออนไลน์อีกมั้ง!”
เสิ่นม่านเห็นสีหน้าหลิวซวนแล้วคิดว่าเขาไม่น่าจะโกหก จึงถามต่อ “งั้นพวกนายสนิทกันมากเหรอ? ถึงได้ยอมช่วยนายขนาดนี้?”
“ถ้าพูดไปเธออาจไม่เชื่อ รุ่นพี่คนนั้นเป็นคนใจดี เมื่อวานตอนมารายงานตัวก็ช่วยปูเตียงให้ฉันด้วย”
เสิ่นม่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ไหล่สั่นจนผ่อนคลายไปทั้งตัว หลิวซวนที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับอึ้งไป
ตั้งแต่รู้จักเสิ่นม่านมา เธอทำหน้าเย็นชาตลอด ที่แท้เวลายิ้มก็มีลักยิ้มด้วย ดูน่ารักดีเหมือนกัน
“ดาวมหา’ลัยชิ่งช่วยนายปูเตียงเนี่ยนะ!? หลิวซวน นายกล้าพูดจริง ๆ!”
หลิวซวนยักไหล่ “เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่เชื่อ!”
เสิ่นม่านไม่ตอบ เอาแต่ยกแก้วขึ้นดื่มอีกแก้ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
โต๊ะข้าง ๆ เสียงดังกว่ามาก นักศึกษาชายหลายคนกำลังรุมเอาใจจางเสี่ยวเล่อ
คนใส่แว่นยกแก้วขึ้น “พี่เล่อ มื้อนี้คงสองพันหยวนได้มั้งครับ? ใจป้ำสุด ๆ เลย”
อีกคนรับคำ “สองพันอะไรกัน ดูสิ แค่เนื้อวัวก็เกือบยี่สิบจานแล้ว มื้อนี้อย่างน้อยสองพันห้าร้อยหยวน!”