“พาคนขึ้นมาได้ก็นับว่าฉันมีหน้ามีตาพอแล้ว” จางเฮ่อชีเอ่ยขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย
หลินซานฉีก็เดินเข้าไปหาโดยตรง ทิ้งแฟนหนุ่มคนใหม่ที่เพิ่งคบกันไว้ก่อน แล้วคล้องแขนเจียงเสี่ยวซี แนะนำเธอให้ทุกคนรู้จักอย่างสนิทสนม
ที่เรียกว่าแนะนำ ก็มีแค่บอกชื่อเท่านั้น ไม่มีรายละเอียดลึกซึ้งกว่านั้น
เพิ่งเจอกัน ไม่จำเป็นต้องแนะนำกันละเอียดนัก แค่รู้จักกันผิวเผินก็พอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครั้งหน้าจะได้เจอกันเมื่อไร!
ถ้าอยากทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้ง ก็ต้องเข้าใจภูมิหลังของอีกฝ่ายอย่างละเอียดก่อน
คนในแวดวงนี้ของพวกเขา ไม่ใช่ใครจะเข้ามาได้ง่าย ๆ
ถึงหลินซานฉีจะยอมรับเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะแทนคนอื่นได้
หลินซานฉีไม่สนว่าคนพวกนี้จะคิดยังไง ในเมื่อเธอยอมรับเพื่อนสาวคนนี้แล้ว ก็พามาเที่ยวด้วยกันก็จบ
คนอื่น ๆ ที่อยู่ในงานต่างมีสีหน้าหลากหลาย สายตาที่มองเจียงเสี่ยวซีเต็มไปด้วยการประเมินและพิจารณา
เธอมีคุณสมบัติพอไหม มีความสามารถหรือเปล่า และจะเข้ามาอยู่ในแวดวงของพวกเขาได้หรือไม่
เจียงเสี่ยวซีไม่สนใจเลยสักนิดว่าคนพวกนี้จะคิดยังไง เธอมาบาร์เพื่อเที่ยว ขอแค่สนุกก็สำคัญที่สุดแล้ว
ไม่มีใครทำลายอารมณ์ดี ๆ ของเธอได้
แสงไฟหลากสีสัน เครื่องดื่มสีสวยระยิบระยับ แก้วไวน์ใสสะอาด และเพื่อนใหม่ที่ช่วยกันใช้เงิน ทุกอย่างดีกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก
หลินซานฉีกวักมือเรียก “เปิดไวน์ดี ๆ ขวดที่ฉันฝากไว้ที่นี่ให้หน่อย”