ก่วนเสี่ยวเสี่ยว มนุษย์เงินเดือนคนนั้นกลับไปนานแล้ว เพราะยังต้องเข้างานให้ทันเวลา
เฉินเมิ่งตื่นก่อนเจียงเสี่ยวซีแค่ครึ่งชั่วโมง นี่แหละความสุขของคนที่ไม่ต้องตอกบัตร!
“ปวดหัวไหม? ดื่มน้ำผึ้งอุ่น ๆ สักหน่อย จะได้ดีขึ้น”
เฉินเมิ่งเตรียมไว้ตั้งแต่เช้า น้ำผึ้งเป็นของที่ก่วนเสี่ยวเสี่ยวสั่งมา ตอนเช้าเธอดื่มน้ำผึ้งไปแก้วเดียวก็ออกไปทำงานแล้ว
“ไม่ปวด แค่หิวน่ะ”
น้ำผึ้งอุ่น ๆ หอมหวานไหลลงท้อง ช่วยเติมเต็มท้องที่ว่างเปล่า เจียงเสี่ยวซีรู้สึกสบายขึ้นทันที
โชคดีที่รถเข็นอาหารมาส่งได้ทันเวลา ทั้งสองกินมื้อเช้าไปพลาง ชมวิวหน้าต่างไปพลาง แล้วก็ไถโต่วอินอีกสักหน่อย ช่างสุขสบายจริง ๆ
ช่วงนี้เจียงเสี่ยวซีดูคลิปประเมินของเก่าและคลิปอสังหาริมทรัพย์ระดับไฮเอนด์บ่อย ข้อมูลขนาดใหญ่เลยแนะนำแต่คลิปแนวนี้ให้เธอ
เธอเลือกคลิปประเมินของเก่าตลก ๆ มาดูสองสามคลิป ดูแล้วเพลินสุด ๆ
“วันนี้มีแผนจะไปไหน ต้องให้ฉันตามถ่ายไหม?” เฉินเมิ่งถาม
“ไม่ต้อง ๆ สองวันนี้เหนื่อยแล้ว เดินเที่ยวต่อไม่ไหว ขอพักก่อน ไว้คราวหน้าถ้าต้องใช้เมื่อไหร่ เราค่อยนัดเวลากัน”
เจียงเสี่ยวซีตัดสินใจว่าวันนี้จะอยู่ในโรงแรม ไม่ออกไปเที่ยวแล้ว
“หา? แต่เธอจ่ายค่าจ้างให้ฉันแล้วนี่ ฉันนึกว่าวันนี้ต้องใช้บริการซะอีก เพิ่งเคยเจองานที่ยังไม่ได้ทำ แต่ได้เงินมาก่อนแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย”
เฉินเมิ่งทั้งขำทั้งจนใจ
เจียงเสี่ยวซีเงยหน้าดื่มนมถั่วเหลืองจนหมดแก้ว จะโทษใครได้ เมื่อคืนเวลามันกระชั้นชิดเหลือเกิน ช่องทางใช้เงินที่เธอนึกออกก็มีแค่นี้
“ฝีมือเธอดีขนาดนี้ ฉันก็ต้องจองไว้ก่อนสิ”
เฉินเมิ่งยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ พอถูกชมก็อารมณ์ดีสุด ๆ “ไม่ต้องห่วง เธอต้องการฉันเมื่อไหร่ ฉันจะรีบไปหาเป็นคนแรกเลย!”