หวังสือเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ก็สะดุ้งตื่นเพราะมือถือสั่นรัว
ถึงจะพูดกันว่าเซลส์ต้องเปิดมือถือไว้ตลอด 24 ชั่วโมง แต่เขาก็ชินกับการพาลูกค้าดูบ้านจนถึงสองทุ่มสามทุ่ม บางครั้งเซ็นสัญญาตอนสี่ทุ่มก็เป็นเรื่องปกติ
แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้ว แถมเลยเที่ยงคืนมาแล้ว ต่อให้เป็นวัวเป็นควายก็ควรได้พักกันบ้างสิ!
หวังสือสูดหายใจลึก ๆ แล้วปลอบตัวเองเงียบ ๆ เงินหายาก ขี้ก็เหม็น! ทุกอย่างก็เพื่อหาเงิน!
จากนั้นเขาก็กดรับสายทันทีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใครครับ?”
“ผู้จัดการหวัง ฉันเจียงเสี่ยวซี ลูกค้าที่ไปดูบ้านวันนี้ เอ่อ ไม่สิ ตอนนี้ต้องบอกว่าเมื่อวาน ฉันสนใจห้องชุดขนาด 2,400 ตารางเมตรห้องนั้นมากค่ะ”
เจียงเสี่ยวซีบอกจุดประสงค์อย่างกระชับ
สมองที่ง่วงงุนของหวังสือพลันตื่นเต็มตา รถหรู บ้านหลังใหญ่กำลังโบกมือเรียกเขาอยู่!
“แต่ฉันให้ความสำคัญกับความรวดเร็วนะคะ ถ้าคุณจัดการเอกสารทุกอย่างให้เรียบร้อย ผ่านทุกขั้นตอน และเซ็นสัญญาได้ภายในวันนี้ ฉันจะซื้อห้องนี้ค่ะ”
เจียงเสี่ยวซีบอกเงื่อนไข
หวังสือเม้มริมฝีปาก “ห้องที่เราไปดูวันนี้ราคา 380 ล้านหยวน คุณผู้หญิงจะชำระเงินยังไงครับ?”
ถ้าต้องกู้ ต่อให้เขาทุ่มสุดกำลังก็ไม่มีทางจัดการทุกอย่างเสร็จภายในวันเดียว
“แค่ 380 ล้านเองเหรอคะ!” เจียงเสี่ยวซีเผลอพูดออกมา
ใช่แล้ว เธอเริ่มเหลิงแล้ว!
เมื่อวานตอนดูบ้าน เธอยังรู้สึกว่าราคานี้แพงเกินไปอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันถูกไปหน่อย
หลังมีเงิน 550 ล้านหยวนอยู่ในบัตรใช้จ่าย เจียงเสี่ยวซีก็เหลิงไปเต็ม ๆ