ไหน ๆ ก็มาแล้ว วิวดีขนาดนี้ จะขาดขั้นตอนถ่ายรูปไปได้ยังไง?
เฉินเมิ่งสมกับที่ทำงานด้านสื่อออนไลน์ ฝีมือถ่ายรูปไม่ต้องพูดถึง ยิ่งมีหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานกว้าง 180 องศาในห้องส่วนตัวด้วยแล้ว ถ่ายยังไงก็สวยไปหมด
เมื่อก่อนเจียงเสี่ยวซีชอบแบ่งปันเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นกาแฟสำเร็จรูปชงกับน้ำร้อน แก้วธรรมดาใส่น้ำแข็งกับโค้ก หรือทาร์ตไข่ที่ซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ต เธอก็โพสต์ลงโมเมนต์ทั้งนั้น แถมยังเขียนบรรยายยาวเหยียดด้วย
แต่พอเริ่มทำงาน ก็แทบไม่ได้บันทึกหรือแบ่งปันชีวิตประจำวันอีกเลย
อย่างแรก ในวีแชตมีทั้งเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าเพิ่มเข้ามา อย่างที่สอง งานยุ่งเกินไป ชีวิตของเธอตอนนี้แทบเรียกว่าชีวิตไม่ได้แล้ว อย่างมากก็แค่ยังมีชีวิตอยู่
พอเห็นรูปสวย ๆ ที่เฉินเมิ่งส่งมาให้ทีละรูป ความอยากแบ่งปันของเจียงเสี่ยวซีก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง งานสุดยอดแบบนี้ ชีวิตของเธอคงต้องมีสีสันมากแน่ ๆ
ถ้าไม่บันทึกไว้แบ่งปันสักหน่อย แบบนั้นไม่เสียของแย่เหรอ?
เจียงเสี่ยวซีบันทึกรูปทุกใบไว้ทันที แล้วจดเรื่องแบ่งปันชีวิตลงในบันทึกเตือนความจำ
ส่วนตอนนี้ แน่นอนว่าต้องดื่มด่ำกับอาหารอร่อยก่อน
เป็ดปักกิ่งสามแบบ หนังกรอบเนื้อนุ่ม เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่การจัดจานก็สวยจริง ๆ
บนเป็ดยังมีคาเวียร์ รสเค็มหอมอ่อน ๆ นั่นช่างมีรสชาติเป็นเอกลักษณ์
หนังกรอบกินคู่กับซานจา พอกัดลงไป ไขมันก็แผ่ซ่านบนปลายลิ้น ขณะที่ซานจาช่วยตัดความเลี่ยน เพิ่มความสดชื่นขึ้นมาอีกหน่อย
ว้าว! รสชาตินี้ สรุปสั้น ๆ คำเดียว เลิศ!
หัวสิงโตไข่กุ้งหน้าตาดูจืดชืด แต่เนื้อนุ่มสด กินแล้วเนียนละมุน เต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดของไข่กุ้ง แถมยังมีถั่วลันเตาหวานข้างใน ช่วยเพิ่มมิติของรสสัมผัสได้ทันที
เจียงเสี่ยวซีกินอย่างมีความสุขสุด ๆ
ปลาปากแหลมเลาะก้างนึ่งพริกสับ ตอนสั่งอาหาร เจียงเสี่ยวซีต้องอ่านชื่อเมนูนี้ตั้งสี่รอบกว่าจะเข้าใจ