เจียงเสี่ยวซีหันไปมองผู้จัดการร้าน “ฉันว่า พวกคุณน่าจะช่วยจัดการให้หน่อยนะคะ”
“ได้เลยครับ รบกวนคุณรอสักครู่นะครับ” พนักงานขายหนุ่มรับหน้าที่นี้ไปอย่างรู้กาลเทศะ
โจวหรานรู้สึกอัดอั้นจนแทบระเบิด เธอเป็นเชื้อโรคหรือไง? แค่ลองสวมนาฬิกาเอง ทำไมต้องจัดการด้วย?
จัดการอะไร?
มีอะไรต้องจัดการกัน?
“กรุณาลบวิดีโอที่ถ่ายไว้ทั้งหมดเดี๋ยวนี้ค่ะ” น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวซีแข็งกร้าว ไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง
โจวหรานไม่อยากลบ เธอวางแผนไว้แล้วว่าจะใช้เรือนใหม่นี้เป็นไฮไลต์ของวิดีโอตอนนี้ ถ้าลบไป วิดีโอวันนี้ต้องน่าสนใจน้อยลงเยอะแน่!
เฉินเมิ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ จึงชี้ไปที่กล้องต้าจียงในมือ “ถ่ายนาฬิกาของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ แบบนี้ไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีเลยนะ”
“ถ้าเอาเรื่องนี้ไปใส่ในวิดีโอของฉัน มันจะกลายเป็นจุดขาย ดึงยอดเข้าชมได้เยอะเลยไหมล่ะ?”
สีหน้าโจวหรานเปลี่ยนไปทันที “ลบก็ลบสิ ใครเขาอยากได้กัน!”
เจียงเสี่ยวซีเดินเข้าไปตรง ๆ คอยยืนกำกับให้เธอลบวิดีโอที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจนเกลี้ยง แล้วถึงปล่อยให้ไป
“ทำความรู้จักกันหน่อย ฉันชื่อหลินซานฉี ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันคิดจริง ๆ ว่านาฬิกาเรือนนั้นเป็นของทางร้าน”
คุณหนูคนสวยเท่ขนาดนี้เป็นฝ่ายขอโทษก่อน เจียงเสี่ยวซีก็ย่อมให้อภัยอยู่แล้ว
เธอเป็นคนมีน้ำใจกับคนอื่นเสมอ อีกอย่างอีกฝ่ายก็ไม่ได้แตะนาฬิกาของเธอด้วยซ้ำ เธอไม่ได้เสียหายอะไรเลย
“เจียงเสี่ยวซี เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ”
หลินซานฉีแอบประเมินตัวตนของหญิงสาวตรงหน้าอยู่ตลอด ดูแล้วอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ ใช้เครื่องสำอางลังโคมกับวายเอสแอลที่เหมาะกับวัย กระเป๋าหิ้วหกเจ็ดใบพวกนั้นก็น่าจะซื้อของไปไม่น้อย