“วันนี้พวกเราโชคไม่ค่อยดี เหล้าเทียนเหนียงถูกพวกคนใหญ่คนโตจองไปหมดแล้ว ไม่เหลือสักแก้วเลย” เสิ่นเยว่พูดอย่างเสียดาย
“ที่เหลือก็เป็นเหล้าที่มีขายทั่วไป พวกเธออยากดื่มอะไรกัน?”
เจียงเสี่ยวซียกมือขึ้นอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ “ฉันเอาเหล้ามาขวดหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะให้หัวหน้า ตอนลงจากรถของเยอะเกินไป ฉันเลยลืมไว้บนรถของหัวหน้า ไม่ได้เอาลงมา”
เสิ่นเยว่ดีใจจนตาเป็นประกาย “เธอเตรียมของขวัญให้ฉันด้วยเหรอเนี่ย!”
“ฉันนึกว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่เตรียมของขวัญให้หัวหน้าเสียอีก” เฉินซิงเฉินเองก็ประหลาดใจมาก
“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันก็เตรียมแล้วเหมือนกัน อยู่ในกระเป๋าเดินทาง ยังไม่มีโอกาสเอาออกมาเลย” ก่วนเสี่ยวเสี่ยวพูด
“ขอบใจนะพวกเพื่อนรัก!” เสิ่นเยว่ดีใจสุด ๆ
“ว่าแต่ ที่นี่เอาเหล้าจากข้างนอกเข้ามาได้ไหม?” เจียงเสี่ยวซีถามเสียงเบา
“ถ้าเป็นเหล้าที่ทางร้านไม่มี ก็เอาเข้ามาได้” เสิ่นเยว่รู้กฎของร้านดีมาก
เจียงเสี่ยวซีวางใจ “งั้นก็น่าจะได้ เอากุญแจรถมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันไปหยิบ”
ลูกค้าที่กำลังต่อแถวเห็นเจียงเสี่ยวซีถือถุงเดินเข้าไปในร้าน ก็อดอิจฉาไม่ได้ ไม่ต้องต่อแถว ไม่ต้องรอ ก็ได้กินของอร่อยแบบนี้ ช่างมีความสุขจริง ๆ
“ไหนบอกว่าไม่มีที่นั่งแล้วไง แล้วทำไมพวกเขาไม่ต้องต่อแถวล่ะ แซงคิวหรือเปล่า?”
นักท่องเที่ยวที่เริ่มหมดความอดทนกับการต่อแถวถามอย่างไม่พอใจ
“คุณลูกค้าคะ โต๊ะเต็มจริง ๆ ค่ะ พวกเธอจองที่นั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว เลยไม่ต้องต่อแถว” พนักงานยิ้มอธิบาย