“พี่เสิ่น เธอกับจวงเจี๋ยมีพื้นเพต่างกันมากอยู่แล้ว เธอรู้ไหมว่าจวงเจี๋ยต้องทุ่มเทแค่ไหนกว่าตระกูลจวงจะยอมรับเธอ?”
“เธอไม่เห็นใจเขาก็ว่าแย่แล้ว ยังมาทำให้อับอายและข่มขู่เขาต่อหน้าคนอื่นอีกเหรอ?” เนี่ยซือหมิงส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย
“จวงเจี๋ย เรื่องนี้พิสูจน์แล้วว่าการหาคู่ก็ต้องเหมาะสมกัน ถ้าวันนี้คุณเฉิงอยู่ด้วย เธอไม่มีทางทำกับนายแบบนี้แน่”
เนี่ยซือหมิงยิ้มเยาะบาง ๆ “พูดให้ถูกคือ ถ้าเป็นคุณเฉิง เธอคงไม่คบคนแบบนี้ด้วยซ้ำ”
“เนี่ยซือหมิง!” จวงเจี๋ยเอ่ยเสียงเข้ม สีหน้าดูน่ากลัวขึ้นมา
“หัวหน้า! เธอเป็นอะไรไปเนี่ย?” เจียงเสี่ยวซีจู่ ๆ ก็พูดขึ้น ดึงความสนใจของทุกคนไปได้ในทันที
เฉินซิงเฉินกับก่วนเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่อีกด้านพลันมองอย่างเป็นห่วง หรือว่าเธอป่วยกะทันหัน?
“อายุยังน้อย ทำไมตาถึงบอดซะแล้วล่ะ?” เจียงเสี่ยวซีเจ็บปวดใจเหลือเกิน
“ทั้งอ่อนโยน สง่างาม ฉลาด แล้วยังสวย เป็นสาวเก่งในที่ทำงานขนาดนี้ จะชอบใครก็ได้ทั้งนั้น ทำไมต้องไปชอบผู้ชายแบบนี้ด้วย?”
“ตกลงชอบเขาตรงไหนกันแน่?”
เจียงเสี่ยวซีเหลือบมองจวงเจี๋ย “ชอบหน้าตาที่เรียกว่าธรรมดายังดูเป็นคำชมเกินไป หรือชอบส่วนสูงที่ไม่ถึง 180 เซนติเมตรของเขา?”
สีหน้าจวงเจี๋ยยิ่งคล้ำลง นี่มันต่างอะไรกับชี้หน้าด่าเขากัน?
ก่วนเสี่ยวเสี่ยวชูโทรศัพท์ขึ้น “ฉันนัดจักษุแพทย์ที่เก่งที่สุดในเมืองโม่ตูไว้แล้ว หัวหน้า ไปตรวจหน่อยเถอะ อย่าปล่อยให้อาการหนักแล้วค่อยรักษาเลย!”