พนักงานหนุ่มคนนี้ยังเด็กและดูใสซื่อมากจริง ๆ แต่ก็หล่อสุด ๆ แถมยังให้ฟีลหนุ่มน้อยน่าเอ็นดูอีกด้วย
เจียงเสี่ยวซีเหลือบมองป้ายชื่อบนอกเสื้อ เฉินอวี่ เด็กฝึกงาน
“สวัสดีค่ะ ขอทดลองใส่สร้อยเส้นนี้ได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ” เฉินอวี่เปิดตู้โชว์ให้ทันที
“คอลเลกชันพัดเล็กของเราขายดีมากเลยครับ เหมาะกับการแต่งตัวในชีวิตประจำวัน ทั้งประณีตและทันสมัย เข้ากับบุคลิกของคุณมากครับ”
เจียงเสี่ยวซีเลือกสร้อยเส้นหนึ่งที่ประดับด้วยโมราแดงและเพชร ตัวสร้อยเป็นทองคำสีกุหลาบ จากนั้นก็ถอดกำไลห้าดอกไม้ของวอง เคลฟ แอนด์ อาร์เปลส์สองเส้นที่สวมอยู่เดิมออก วางไว้ข้าง ๆ
เฉินเมิ่งเห็นดังนั้นก็รีบเก็บกำไลให้ วางลงในกระเป๋าสะพายของเธอ เผื่อจะเกิดเรื่องเข้าใจผิดซ้ำรอยนาฬิกาข้อมือครั้งก่อนที่ถูกเข้าใจว่าเป็นสินค้าของร้าน
พัดเล็กโมราแดงขับผิวขาวเนียนราวกับหิมะของเธอให้ดูผ่องยิ่งขึ้น กลายเป็นจุดเด่นที่ช่วยเติมเต็มชุดนี้ได้อย่างพอดิบพอดี
“สวยมากเลยครับ พัดเล็กโมราแดงเส้นนี้เหมาะกับคุณจริง ๆ” เฉินอวี่มองจนเผลอเหม่อไป กระทั่งใบหูยังแดงระเรื่อ
เจียงเสี่ยวซีเองก็พอใจมาก “ขอลองเส้นสีขาวอีกเส้นนะคะ”
เฉินอวี่รีบถอดเส้นที่คอเธอออก แล้วเปลี่ยนเป็นอีกเส้นให้
สร้อยทองคำสีกุหลาบประดับเพชรและเปลือกหอยมุกสีขาวก็เหมาะกับเธอมากเช่นกัน
เจียงเสี่ยวซีมองสร้อยแบบเดียวกันในตู้โชว์ ทั้งสีดำ สีฟ้าอ่อนประดับเทอร์ควอยซ์ สีชมพูประดับแซฟไฟร์ รวมถึงแบบทองคำขาวประดับเพชรเต็มเส้น แต่ละเส้นล้วนมีขนาดเล็กกะทัดรัดและประณีต
เธออดใจไม่ไหว ลองสวมทีละเส้นไปเรื่อย ๆ
บางเส้นเป็นรูปพัดขนาดใหญ่กว่า สร้อยก็ยาวกว่า ส่วนพัดเล็กบางเส้นมีขนาดเล็กกว่า สร้อยก็สั้นกว่า
เธอลองจับคู่เครื่องประดับตรงนั้นเลย เส้นสั้นใส่เดี่ยว ๆ ได้พอดี กลายเป็นสร้อยคล้องกระดูกไหปลาร้า ส่วนเส้นยาวก็ใส่เป็นสร้อยคอทั่วไปได้