เจียงเสี่ยวซีพอใจกับทรงผมใหม่มาก แม้จะไม่ได้ทำสี แต่ก็ได้รับการบำรุงอย่างดี
มองเส้นผมเงางามราวกับแพรไหมแล้ว เจียงเสี่ยวซีก็รู้สึกว่าเงิน 20,000 ที่จ่ายไปคุ้มสุด ๆ
เหมือนได้หัวใหม่เลยทีเดียว
ต้องขอบคุณคู่หูสายเปย์ของเธอจริง ๆ
ทั้งเลี้ยงข้าว ทั้งพาไปทำผม เจียงเสี่ยวซีรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
ระหว่างทางกลับโรงแรม เธอก็เริ่มคิดว่าจะตอบแทนหลินซานฉียังไงดี
จำได้ว่าอีกฝ่ายชอบนาฬิการุ่นใหม่ของสะพานแห่งรักจากวอง เคลฟ แอนด์ อาร์เปลส์มากไม่ใช่เหรอ งั้นขายให้สักเรือนดีไหม ยังไงเธอก็มีอยู่ห้าเรือนแล้ว?
【คำเตือน! คำเตือน! ของขวัญที่บริษัทมอบให้พนักงานห้ามนำไปขายต่อ เช่นเดียวกัน สินค้าทุกชนิดที่ซื้อด้วยเงินสำหรับใช้จ่ายก็ห้ามนำไปขายต่อ】
เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นกะทันหัน พร้อมเสียงเตือนที่ทำเอาเธอปวดหัว
เจียงเสี่ยวซีขมวดคิ้วนวดขมับ: ขายไม่ได้ งั้นให้เป็นของขวัญได้ไหม?
【การให้เป็นของขวัญก็มีข้อจำกัดอย่างเข้มงวด จากการวิเคราะห์ของระบบ มิตรภาพระหว่างคุณกับคุณหลินยังไม่ลึกซึ้งพอที่จะมอบของขวัญล้ำค่าขนาดนี้】
ระบบตอบอย่างตรงไปตรงมา
คำพูดนี้ทำให้เจียงเสี่ยวซีตกใจ ขายต่อไม่ได้ก็ไม่ได้กระทบแผนของเธอ แต่ถ้าให้คนอื่นต่อไม่ได้ เรื่องก็ใหญ่แล้ว
เธอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง: เจ้านายที่รัก การให้ของขวัญเพื่อนต้องพิจารณาความเหมาะสม แต่ถ้าให้คนในครอบครัวคงไม่ต้องแล้วใช่ไหม? ยังไงเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ การดูแลผู้สูงอายุก็ถือเป็นการใช้จ่ายอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ
【คุณเป็นลูกบุญธรรม ไม่มีสายเลือดเดียวกับตระกูลเจียง】