อาหารเช้าที่เจียงเสี่ยวซีสั่งมาถึงไล่เลี่ยกับเฉินเมิ่ง
วันนี้เฉินเมิ่งหอบอุปกรณ์ถ่ายภาพมาครบชุด ตั้งใจจะถ่ายรูปให้ออกมาสวยที่สุด
“นี่เธอตัดผมแล้วเหรอ!”
เธอยังไม่ทันได้ตื่นตะลึงกับห้องสวีตประธานาธิบดีสุดหรู ก็พุ่งตรงมาหาเจียงเสี่ยวซีทันที
“แต่ผมทรงประบ่าแบบนี้เหมาะกับเธอมากเลยนะ ดูอ่อนโยน น่ารัก แถมยังดูเหมือนนางฟ้าอีก สวยมีออร่ามาก! ตอนนี้หน้าสดดูเด็กเหมือนเด็กมัธยมปลายเลย”
เจียงเสี่ยวซีหันไปมองกระจกเงาที่ทำจากหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น “ฉันก็ว่าทรงนี้สวยดีนะ แต่จะว่าเหมือนเด็กมัธยมปลายก็เกินไปหน่อย น่าจะเหมือนนักศึกษามากกว่า”
“มา กินด้วยกัน วันนี้เธอมีงานหนักรออยู่ ถ้าไม่กินให้อิ่มจะเอาแรงที่ไหนไปทำงานล่ะ?”
เจียงเสี่ยวซีกำลังต่อสู้กับขนมปังปิ้ง บนโต๊ะยังมีไข่ดาว นม ซาลาเปาทอด และสลัดผักอีกจาน
เห็นเฉินเมิ่งยังลังเล เธอก็ยิ้มพลางอธิบาย “ฉันสั่งอาหารเช้าสำหรับสองคนไว้ เธอลองกินดูสิ”
เฉินเมิ่งรีบวิ่งไปล้างมือในห้องน้ำ ล้างอย่างรวดเร็วแล้วมานั่งตรงข้ามเจียงเสี่ยวซีทันที “นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้กินมื้อเช้าในห้องสวีตประธานาธิบดี! ต้องบันทึกไว้หน่อยแล้ว”
แชะ! ภาพอาหารเช้าแสนอร่อยเสร็จเรียบร้อย
ตอนนั้นเองเจียงเสี่ยวซีถึงนึกขึ้นได้ว่า เธอลืมถ่ายรูปก่อนลงมือกิน!
จริงด้วย คนเรานี่เปลี่ยนใจง่ายจริง ๆ แค่เข้าพักโรงแรมวันที่สอง เธอก็เริ่มชินกับอาหารเช้าที่โรงแรมจัดให้แล้ว ไม่อยากถ่ายรูปแชร์เหมือนเมื่อก่อนอีก
แต่ช่างเถอะ ในชีวิตยังมีเรื่องสนุก ๆ อีกตั้งเยอะที่น่าแบ่งปัน รอให้เธอไปสัมผัสทีละอย่าง ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะหมดไฟในการแชร์