สิ่งแรกที่ก้าวเข้ามาในเฟรมคือรองเท้าแตะส้นสูงสีเหลืองอ่อน เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องเอิบอิ่ม เอวบางราวกับโอบได้ด้วยมือเดียว สายลมพัดผ่าน ชายกระโปรงพลิ้วไหว ราวกับภูติน้อยหลุดจากโลกเซียนลงมายังโลกมนุษย์
เฉินเมิ่งมองเด็กสาวในจอแล้วอดชื่นชมไม่ได้ นางฟ้าลงมาจากสวรรค์ชัด ๆ!
ลานเหิงหลงไม่ใหญ่นัก ผู้คนก็มีน้อยกว่าห้างกั๋วจินจงซินมาก แต่ร้านค้าข้างในล้วนเป็นแบรนด์หรูทั้งนั้น ให้ความรู้สึกหรูหราจนคนธรรมดาไม่คู่ควรจะเข้าไป
เจียงเสี่ยวซีที่เพิ่งก้าวพ้นสถานะคนธรรมดามาได้ ตอนนี้ไม่หวั่นกับสินค้าแบรนด์เนมพวกนี้แล้ว ยิ่งเดินเข้าเหิงหลงก็ไม่รู้สึกกระวนกระวายหรือหวาดกลัว ไม่ต้องคอยระมัดระวังตัวอีกต่อไป
สมแล้วที่เงินทองคือความมั่นใจของคนเรา
วันนี้ก่วนเสี่ยวเสี่ยวเข้ากะเช้า ทั้งที่เพิ่งอกหักเมื่อวาน แต่กลับไม่เห็นร่องรอยความอิดโรยหรือเหนื่อยล้าสักนิด เธอยังคงยิ้มอย่างมืออาชีพ ไม่สนใจสายตาอวดดีปนยั่วยุของเพื่อนร่วมงาน
คติประจำชีวิตของก่วนเสี่ยวเสี่ยว: แพ้ใครก็ได้ แต่อย่าเสียฟอร์ม! ไม่มีทางเปิดโอกาสให้คนอื่นหัวเราะเยาะเด็ดขาด เพราะความหดหู่จะไล่เทพเจ้าแห่งโชคลาภไป
“เสี่ยวเสี่ยว จริง ๆ เธอลางานได้นะ เพิ่งอกหักมา อารมณ์ไม่ดี พวกเราเข้าใจ เธอไม่เห็นต้องฝืนมาที่ร้านเลย”
ก่วนเสี่ยวเสี่ยวด่าอีชะนีชาเขียวในใจไปไม่รู้กี่รอบ แต่บนใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มสุภาพ “พนักงานขายมืออาชีพจะไม่ปล่อยให้เรื่องส่วนตัวกระทบกับงานหรอกค่ะ หรือพี่หลิวจะไม่มาทำงานเพราะทะเลาะกับแฟนเหรอคะ?”
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ทำแบบนี้ไม่ค่อยดีนะคะ ไม่รับผิดชอบต่องานเกินไปแล้ว”