แทบจะทันทีที่หันไป สายตาของทุกคนในร้านก็จับจ้องมาทางนี้
พูดได้แค่ว่าสัญชาตญาณของมนุษย์ก็คือชอบมุงดูเรื่องชาวบ้าน
เจียงเสี่ยวซียังยิ้มหน้าบานอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มหวานหยดจนคนมองยังรู้สึกหวานตาม “คุณคนสวย ขอบคุณที่ชมนะคะ ขอบคุณมากค่ะ แต่คุณอาจเข้าใจผิด ฉันไม่ใช่นางแบบค่ะ”
โจวหรานมองเจียงเสี่ยวซีที่จู่ ๆ ก็โผล่มา รู้สึกว่าอีกฝ่ายนี่ท่าจะป่วย จึงกลอกตาใส่ “ใครชมเธอกัน?”
“สำหรับฉัน คำว่านางแบบถือเป็นคำชมรูปลักษณ์ส่วนตัวที่ยกย่องกันสุด ๆ เลยนะ”
เฉินเมิ่งเองก็กลอกตาใส่กลับแบบไม่เกรงใจ “โจวหราน เป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังทั้งที ใจกว้างหน่อยได้ไหม?”
“ก็แค่วิดีโอคลิปหนึ่งของฉันมียอดวิวแซงเธอ เธอจำเป็นต้องพูดจาเหน็บแนมฉันทุกครั้งที่เจอกันเลยหรือไง?”
“พวกเรามาซื้อของนะ! ไม่ได้มาเกาะเขากินเพื่อขอตัวอย่างทดลองใช้”
ดวงตาของเจียงเสี่ยวซีเป็นประกายวาบ “สตรีมเมอร์ชื่อดังเหรอ? ดังแค่ไหน? สตรีมเรื่องอะไร?”
เฉินเมิ่งเห็นเธอทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเหมือนแมว ความหงุดหงิดในใจก็หายไปกว่าครึ่งทันที
“เธอไม่รู้จักฉันจริง ๆ เหรอ? แกล้งทำเป็นไม่รู้จักไปทำไม?”
โจวหรานกอดอก หัวเราะเย็นชาแล้วประชด
เจียงเสี่ยวซีหุบยิ้ม น้ำเสียงเรียบเฉย “ผิดกฎหมายหรือไง?”
โจวหราน “……”
โดนสวนกลับจนเลือดแทบพุ่งออกจากปาก แต่ทำไมถึงไม่พุ่งออกมานะ
ดวงตาของเธอลุกเป็นไฟ แค่นเสียงเย็นชา “ไหนบอกว่ามาซื้อของไง ถ้าจะมาเกาะขอตัวอย่างทดลองใช้ก็บอกมาตรง ๆ สิ ใครเขามาซื้อของแล้วแต่งหน้าเต็มในร้านกัน?”
เจียงเสี่ยวซียังคงสีหน้าเรียบเฉย “ผิดกฎหมายหรือไง?”