เซียวเหมียวหน้ากรี๋ไปทั้งหน้า มองชายหนุ่มหน้ากลมเครายาวตรงหน้าที่กำลังยิ้มกว้างจนมุมปากแทบฉีกถึงใบหู:
"พี่ครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่ขอบคุณนะที่ให้ระบบกับผม แต่นี่มันจะเอาไปใช้ทำอะไรได้!"
"บ้านผมแทบจะถูกบีบให้ขายทิ้งอยู่แล้ว พี่ให้ระบบแบบนี้กับผม แล้วจะให้ผมทำยังไง แปลงโจวหูเป็นเกย์ แล้วใช้ร่างกายตัวเองไปใช้หนี้แทนอย่างงั้นเหรอ!"
"ไม่ได้เด็ดขาด! ผมรับไม่ได้ทางใจจริง ๆ!"
"พี่ครับ พี่หาคนผิดหรือเปล่าเนี่ย?"
เกย์น้อยเอียงคอ รอยยิ้มยังคงอ่อนโยน:
"ไม่ผิดหรอก ก็หานายเซียวเหมียวคนนี้นี่แหละ ระบบนี้ออกแบบมาเพื่อนายโดยเฉพาะ ถึงแม้พลังอันแข็งแกร่งนี้จะไม่ได้ไร้ข้อจำกัดก็ตาม..."
เซียวเหมียวบ่นออกมา: "ผมไม่ได้รู้สึกว่ามันแข็งแกร่งตรงไหนเลย"
เกย์น้อยไม่สนใจคำบ่น กล่าวต่อ: "อย่างแรก ระบบนี้ในแต่ละวันสามารถแปลงคนได้เพียงคนเดียวเท่านั้น"
เซียวเหมียวรู้สึกเฉย ๆ ต่อให้เขาทำให้ผู้ชายทั้งโลกกลายเป็นเกย์หมด เงินที่ติดหนี้ไว้ก็ยังต้องใช้คืนอยู่ดี
"อย่างที่สอง หลังจากที่นายแปลงคนอื่นเป็นเกย์สำเร็จ นายจะได้รับรางวัลสุ่ม อาจเป็นทรัพยากรฝึกฝนมากมายในโลกพลังยุทธ์ขั้นสูง หรืออาจเป็นการเพิ่มพลังยุทธ์ของนายโดยตรงก็ได้นะ"
เซียวเหมียวเบิกตากว้างทันที: "โอ้? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"
นี่มันกำลังลงตัวพอดีเลยนี่นา!
พรุ่งนี้ก็ต้องใช้หนี้หนึ่งหมื่นสองพันแล้ว ถ้าได้ทรัพยากรฝึกฝนระดับสุดยอดออกมาสักชิ้น เอามาใช้หนี้ก็คงช่วยชีวิตไว้ได้พอดี!
ไม่ต้องสนใจว่าระบบนี้จะแปลกประหลาดแค่ไหน ขอแค่ใช้ได้ก็พอ!
เขารีบถูมือไปมาทันที: "ถึงมันจะดูแปลก ๆ หน่อย แต่ก็ยังดีกว่าระบบอะไรก็ตาม พี่เกย์น้อยครับ... พี่จะแอบขึ้นมาทำอะไรผมตอนผมหลับหรือเปล่า?"
"ผมไม่อยากฝันว่าตัวเองกำลังอึแล้วมันดันไหลย้อนกลับเข้าไปข้างในนะ"
เกย์น้อยได้ยินแล้วก็เอามือปิดปาก หัวเราะอย่างยั่วยวน:
"วางใจได้ ฉันเป็นเพียงวิญญาณ ไม่ใช่เขาด้วย"
เซียวเหมียวได้ยินแล้วมองเกย์น้อยด้วยสายตาเหยเก
"พี่ครับ ไม่ต้องบรรยายละเอียดขนาดนั้นก็ได้"
เกย์น้อยทำท่าเหมือนเด็กน้อยหมุนตัวไปรอบหนึ่ง แล้วให้กำลังใจเซียวเหมียว: "เซียวเหมียว สู้ ๆ นะ ต้องพยายามทำให้ผู้ชายคนอื่นเป็นเกย์ให้ได้!"
เซียวเหมียวไม่อยากมองภาพที่น่าขนลุกนั้น เขาหลับตาลงหวังให้ทุกอย่างเป็นเพียงภาพหลอน แต่กลับพบว่าสิ่งนี้ปรากฏอยู่ในหัวของเขา ถึงหลับตาก็ยังเห็นอยู่ดี
"ช่างมันเถอะ ๆ ระบบ! ช่วยทำให้โจวหูเป็นเกย์ทีเถอะ!"
ในหัวของเซียวเหมียวดังขึ้น "ติ๊ง" เป็นสัญญาณ ตามด้วยเสียงของเกย์น้อยที่แหบแห้ง:
"ยินดีด้วย เจ้าของระบบดำเนินการสำเร็จ นักยุทธ์ระดับหลอมกาย โจวหู ถูกแปลงเป็นเกย์เรียบร้อยแล้ว กำลังสุ่มรางวัลให้..."
"ได้รับสารเสริมระดับหลอมกาย — น้ำยาหลอมกายของสุนัขป่ากลายพันธุ์ ถูกเก็บไว้ในช่องว่างส่วนตัวของท่านแล้ว สามารถนำออกมาใช้ได้ทุกเมื่อ"
เซียวเหมียวตะลึงไปครู่หนึ่ง รีบสำรวจดูในหัว ก็พบกับพื้นที่ขนาดเท่าฝ่ามือจริง ๆ ภายในนั้นมีกระบอกฉีดยาสีเทาเงินเล็ก ๆ หนึ่งหลอดวางอยู่ นั่นคือสารเสริมระดับหลอมกายที่แพงสุด ๆ ในตลาดมืด — น้ำยาหลอมกายของสุนัขป่ากลายพันธุ์
เขากระโดดขึ้นมาทันที ขยี้หน้าอย่างแรง มันใช้ได้จริง ๆ ด้วย!
เซียวเหมียวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถาม AI ในนั้น:
"เกี๊ยวเกี๊ยว สารเสริมระดับหลอมกาย — น้ำยาหลอมกายของสุนัขป่ากลายพันธุ์ ราคาตลาดเท่าไหร่?"
หน้าจอโทรศัพท์แสดงผลการค้นหาของ AI เกี๊ยว ป๊อกออกมาราคา:
"ราคาเสนอซื้อในตลาดมืดนครสุริยะปัจจุบัน สำหรับน้ำยาหลอมกายสุนัขป่ากลายพันธุ์แท้ ราคารับซื้ออยู่ที่หนึ่งหมื่นห้าพันหยวน"
เซียวเหมียวตาโตหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน!
ไม่เพียงพอจะใช้หนี้โจวหูหนึ่งหมื่นสองพัน ยังเหลืออีกสามพันให้ซื้อยาให้พ่อได้อีก นี่มันเป็นหมอนที่มาพร้อมกับอาการง่วงนอนจริง ๆ!
เขารีบคำนับแท็บเล็ตอย่างนอบน้อม ความรังเกียจเมื่อครู่ถูกโยนทิ้งไปหมดแล้ว
"ระบบเทพเกย์ เมื่อกี้ผมมันไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ ขอให้ผู้ชายทั้งโลกกลายเป็นเกย์ ขอให้ตูดแตก"
เขากดความตื่นเต้นไว้ เก็บแท็บเล็ตเข้านอน เต็มไปด้วยแผนการรับมือโจวหูในวันพรุ่งนี้ พลิกไปพลิกมาอยู่นานกว่าจะหลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวเหมียวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเตะประตูหน้าบ้านดังลั่น เสียงของโจวหูดังเข้ามาทางประตูเหล็ก:
"เซียวเหมียวอยู่บ้านไหม?"
หืม? นี่เสียงโจวหูเหรอ? ทำไมกลายเป็นเสียงแหบแห้งแบบนี้?
ระบบเทพเกย์เห็นผลไวขนาดนี้เลยเหรอ?
เขาสูดหายใจลึก ๆ กดความแปลกใจในใจไว้ เปิดประตูออกไปดู แทบไม่เชื่อสายตา
เมื่อวานยังเป็นเสือหนุ่มใส่เสื้อรัดรูป กางเกงขาสั้นทรงหลวม แต่วันนี้โจวหูกลับใส่ชุดบาสเก็ตบอล กางเกงขาสั้นด้านในยังใส่เลกกิ้งสีขาวยางยืดสูง
ที่แย่กว่านั้นคือ เขาใส่ถุงเท้าสีขาว
ลูกน้องสองคนที่เดินตามหลังโจวหูมาสีหน้าก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ต่างจากเมื่อวานที่งอกง่ามเหมือนหมาถือไม้เท้า
โจวหูมองเซียวเหมียวไปมา ดวงตาพลันเป็นประกาย ความอยากได้ครอบครองแทบจะบังไม่มิด
"เฮ้ย เมื่อก่อนไม่เห็นรู้ว่าแกจน ๆ แบบนี้หน้าน่ารักขนาดนี้นี่หว่า บอกไว้ก่อนนะ วันนี้ถ้าแกไม่ใช้หนี้ ฉันยอมให้แกใช้อย่างอื่นใช้หนี้ได้ด้วยนะ"
พูดไปพลางมือก็คว้าคู่ที่ก้นของเซียวเหมียวอย่างไม่เกรงใจ
เชี่ย!
แม่งโคตรจะน่าขยะแขยง!
เซียวเหมียวขนลุกไปทั้งตัว อดกลั้นความอยากต่อยหน้าไว้ ยิ้มแห้ง ๆ แล้วเชิญเขาเข้ามา:
"โจวหู เงินฉันไม่ได้เตรียมไว้ แต่ฉันมีของที่ใช้แทนได้ จะเอามาให้เลย"
โจวหูได้ยินว่ามีของมาใช้หนี้ สีหน้าเหมือนถูกทำลายความหวัง
แต่ไม่นาน สิ่งที่เซียวเหมียวเอามาให้ก็ทำให้เขาอุทานออกมา: "น้ำยาหลอมกายของสุนัขป่ากลายพันธุ์แท้! ในตลาดมืดมีราคาแต่ไม่มีของขาย นายไปเอามาจากไหน?"
เซียวเหมียวเลิกคิ้ว พลางคิดข้อแก้ตัวขึ้นมา: "ฉันเก็บไว้ตั้งใจจะเอาไว้ฝึกฝนเอง แต่นายบีบให้ฉันจนไม่มีทาง เลยต้องเอาของนี้มาใช้หนี้ น้ำยาหลอมกายนี้ราคาตลาดหนึ่งหมื่นห้าพัน นายต้องทอนฉันสามพัน"
โจวหูหรี่ตามิด คิดในใจ
น้ำยาหลอมกายนี้ถึงราคาตลาดมืดจะหนึ่งหมื่นห้าพัน แต่ก็มีราคาแต่ไม่มีของ ถ้าเขานำไปขายต่อก็ได้ราคาสูงกว่านี้อีก ถ้าคิดลดหนึ่งหมื่นห้าพันให้เซียวเหมียว ตัวเองก็ยังได้กำไรสองสามพัน
โจวหูทำท่าดูถูก: "ตอนนี้ราคาตลาดมืดไม่ได้เท่านั้นแล้วนะ ของแบบนี้ตอนนี้ราคาแค่ประมาณหนึ่งหมื่นสาม..."
"งั้นฉันจะเอาไปขายเอง เอาตังค์มาให้ฉัน" เซียวเหมียวเอาน้ำยาหลอมกายใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเตรียมจะเดินออกไป
โจวหูรีบเอามือกดมือเขาไว้ พูดเร็ว ๆ: "เดี๋ยว! เดี๋ยว! ฉันแค่ต่อราคาเล่น ๆ ไม่ได้จริงจัง! หนึ่งหมื่นห้าพันก็หนึ่งหมื่นห้าพัน! ฉันทอนให้สามพัน!"
พูดพลางรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโอนเงินให้เซียวเหมียวสามพันด้วยตัวเอง แล้วรีบคว้าน้ำยาหลอมกายไว้ในมืออย่างกลัวเขาเปลี่ยนใจ
"ใบกู้หนี้ล่ะ!" เซียวเหมียวมองโจวหู "นายฉีกใบกู้นั้นทิ้ง เราเป็นอันจบกัน"
โจวหูรีบหยิบใบกู้ออกมายื่นให้เซียวเหมียว ฉีกมันต่อหน้าต่อตา จากนั้นกระซิบข้างหูเซียวเหมียว:
"ต่อไปถ้าขาดเงิน มาหาฉันได้ คนอื่นไม่เอา แต่นายเอามาใช้หนี้ด้วยตัวนายเองได้"
"ไปไกล ๆ เลย!" เซียวเหมียวปิดประตูทันที พลางสบถคำหยาบ