[เดิมเป็นนิยายตลกสำหรับผู้ชาย แต่เขียนไปเขียนมากลายเป็นนิยายสำหรับผู้หญิง]
ค.ศ. 3056 นครสุริยะ แผ่นดินเซี่ย
“เซียวเหมียว พรุ่งนี้ถ้ายังไม่ใช้หนี้ ฉันจะยึดบ้านร้างๆ หลังนี้ของแกขายใช้หนี้!”
ภายในบ้านทรุดโทรม คุณชายใหญ่คนหนึ่งนั่งยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง
คุณชายใหญ่คนนี้ชื่อโจวหู เป็นลูกชายคนเดียวของโจวเฉียน เจ้าของบริษัทเงินกู้รายย่อยแห่งนครสุริยะ เป็นคนที่ชอบข่มเหงคนในย่านนี้มานาน
สามเดือนก่อน พ่อของเซียวเหมียวป่วยหนัก เซียวเหมียวจึงขอยืมเงินห้าพันจากโจวหูมาใช้จ่ายฉุกเฉิน พอคิดดอกเบี้ยทบต้น ตอนนี้ต้องคืนถึงหนึ่งหมื่นสองพันเต็มจำนวน
ได้ยินคำพูดของโจวหู เซียวหยวนซาน พ่อของเซียวเหมียวที่นั่งอยู่บนรถเข็น ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ถ้าไม่ติดที่ร่างกายไม่ไหว เซียวหยวนซานแทบอยากลุกขึ้นยืน
มีเพียงเซียวเหมียวเท่านั้นที่การกระทำของเขาทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
“ในที่สุด!”
“ในที่สุดก็มีคนพูดประโยคนี้!” เซียวเหมียวมีอารมณ์แทบคลุ้มคลั่ง “แกรู้ไหมว่าฉันรอประโยคนี้มานานแค่ไหน?”
“สามปี! ตั้งสามปีเต็ม!” เซียวเหมียวชี้นิ้วไปที่โจวหู “ทำไมเพิ่งมานะ! ถ้าแกมาเค้นคอแต่เนิ่นๆ จะดีแค่ไหน!”
เหตุผลที่เซียวเหมียวตื่นเต้นขนาดนี้ก็เพราะ เขาเป็นนักเดินทางข้ามภพ
หลังจากข้ามภพมาสู่โลกนี้ เซียวเหมียวพยายามเก็บข้อมูลตลอด และเมื่อยืนยันว่าโลกนี้เป็นโลกแห่งพลังยุทธ์ขั้นสูง เขาก็ดีใจจนแทบกรี๊ด
รู้ไหมว่านี่มันเป็นจังหวะจะได้เป็นจักรพรรดิมนุษยชาติเลยนะ!
ในฐานะนักเดินทางข้ามภพ เขาย่อมรู้ว่านักเดินทางข้ามภพทุกคนมีพลังแฝง
ดังนั้นเขาจึงเรียกระบบสามเวลาต่อวัน ทั้งเช้า กลางวัน เย็น
เรียกได้ว่าเขาเป็นผู้ศรัทธาที่เคร่งครัดที่สุดของระบบเลยก็ว่าได้ แต่...ก็โชคไม่เข้าข้าง
ไม่เพียงแต่ระบบไม่มา ชีวิตหลังข้ามภพของเซียวเหมียวก็ราบเรียบราวกับน้ำ
หรืออาจจะแย่กว่าตอนไม่ได้ข้ามภพเสียอีก ตอนก่อนข้ามภพถึงชีวิตจะราบเรียบเหมือนกัน แต่สภาพแวดล้อมในครอบครัวของเซียวเหมียวถือว่าดี
หลังข้ามภพ เขาดันเป็นเด็กบ้านจนแท้ๆ ชีวิตแบบที่มองเห็นจุดจบตั้งแต่ต้น เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นนักเดินทางข้ามภพจริงหรือเปล่า
แต่เมื่อครึ่งปีก่อน พ่อของเซียวเหมียวป่วยกะทันหัน เงินในบ้านใช้รักษาพ่อจนหมด เซียวเหมียวทำได้เพียงไปกู้เงินนอกระบบ
พ่อเป็นแหล่งรายได้เดียวของครอบครัว พ่อป่วยแล้วเงินกู้ก็ไม่มีทางใช้คืนได้
เซียวเหมียวเลื่อนจ่ายไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายโจวหูก็ต้องบุกมาทวงหนี้ถึงบ้าน และยังคิดจะยึดบ้านของครอบครัวเซียวเหมียวอีกด้วย!
เซียวเหมียวที่อ่านนิยายเป็นประจำ พอได้ยินคำพูดของโจวหู เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเนื้อเรื่องของนิยายกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!
ใช่เลย! รสชาตินี้แหละ!
เนื้อเรื่องอาจจะดูเชย แต่ฉันชอบ!
เริ่มจากแกล้งฉันสารพัด พอแกล้งฉันถึงที่สุด แล้วฉันจะพลิกกลับมาฆ่าพวกแก!
ระบบ! มาได้แล้ว!
อย่ารอช้าอีกต่อไป!
ทริกเกอร์เนื้อเรื่องถูกแล้ว!
ฉันจะกลายเป็นจักรพรรดิมนุษยชาติ!
โจวหูตกตะลึงกับท่าทางผิดปกติของเซียวเหมียว เขาเอาขาลงจากโต๊ะไม้ ขมวดคิ้วมองเขาขึ้นลง:
“ไอ้หนูนี่คงถูกบีบจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม? ฉันบอกแกไว้เลยนะเซียวเหมียว ถึงแกจะบ้า ก็ต้องใช้หนี้ วันนี้แกจะเอามาหมื่นสอง หรือไม่ก็ขายบ้านแกไป อย่ามาทำบ้า ๆ บอ ๆ กับฉันตรงนี้นะ!”
เซียวเหมียวพยักหน้าหงึกๆ ดีใจเหมือนคนโง่
“โจวหูแกสบายใจได้ พรุ่งนี้แกมาใหม่ ฉันจะเอาเงินให้แกแน่นอน!”
โจวหูยิ่งงงกับท่าทางของเขา ชี้นิ้วด่าเซียวเหมียวสองสามคำ แต่เห็นเขายังหน้ายิ้มแบบโง่ๆ ก็คิดว่าเขาคงถูกบีบจนยอมแพ้ไปแล้ว
“ได้ ฉันจะเชื่อแกอีกวัน พรุ่งนี้ถ้าฉันไม่ได้เงิน แกกับพ่อแกก็ไปนอนอยู่ข้างถนนได้เลย!”
พูดจบก็พาลูกน้องสองคนที่ตามหลังมา เปิดประตูเสียงดังลั่นแล้วจากไป
พอคนไปแล้ว สองคนในบ้านก็ได้แต่ถอนหายใจ เซียวหยวนซานถอนหายใจด้วยเสียงสั่น:
“ลูกเอ๋ย เราจะเอาอะไรไปใช้หนี้เขา? บ้านเราไม่มีเงินแล้ว!”
เซียวเหมียวเก็บความตื่นเต้นไว้ในใจ ก่อนอื่นต้องปลอบพ่อก่อน
“ผมมีวิธี!”
พูดจบ เซียวเหมียวทิ้งพ่อที่ยังงงอยู่ กลับไปที่ห้องเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของ แล้วหันไปปิดประตู รีบร้อนพร่ำในใจ:
“ระบบ? ของขวัญวิเศษ? ถึงเวลาออกมาได้แล้วใช่ไหม?”
...
เรียกไปสามรอบ ห้องก็ยังเงียบกริบ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
รอยยิ้มบนหน้าเซียวเหมียวแข็งค้าง แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เรียกซ้ำอีกหลายรอบ ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาได้แต่เกาหัว แล้วพึมพำ:
“ผิดพลาดตรงไหนนะ เนื้อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีก? หรือว่าฉันกดทริกเกอร์ผิด?”
“หรือว่า...นี่ไม่ใช่นิยายระบบ?”
เซียวเหมียวคิดไปคิดมา ก็ไม่แน่ใจ ตอนนี้นิยายระบบขายกันดุเดือดมาก บางทีโลกตอนนี้อาจจะกลับมาฮิตของขวัญวิเศษแบบเดิม ๆ ก็ได้
เช่นแหวนที่มีอาจารย์เฒ่าซ่อนอยู่ แผ่นหิน ศิลาจารึก สร้อยคอ อะไรพวกนี้
“โชคดีที่ฉันเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า!” เซียวเหมียวลิ้นชักออก ข้างในเต็มไปด้วยเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ
“แหวนที่ฉันเคยใส่ สร้อยคอ แผ่นหินที่เก็บได้ ฉันเก็บไว้ทั้งหมดมาจนถึงวันนี้ เพื่อรอวันนี้ไง!”
“ฉันถึงขั้นไม่กล้าคืนกางเกงในเลยนะ เผื่อว่าจะมีจินตนาการแบบแหวกแนว ตอนนี้ก็ได้เวลาลองทีละอันแล้ว!”
เซียวเหมียวหยิบมีดปอกผลไม้ออกจากลิ้นชักอีกอัน กรีดปลายนิ้วเบา ๆ บีบเลือดหยดหนึ่งไปบนสิ่งของแต่ละชิ้น
หยดลงแผ่นหินก็ไม่มีปฏิกิริยา หยดลงสร้อยคอก็ไม่มี หยดลงแหวนก็ยังไม่มี แม้แต่หยดลงกางเกงในก็ไม่มีปฏิกิริยา!
เห็นว่าลองครบทุกอย่างแล้ว แผลที่ปลายนิ้วก็ใกล้จะปิด เซียวเหมียวก็ค่อย ๆ จมดิ่งลงไปทีละน้อย
ไม่ใช่สิ! ของขวัญวิเศษแค่นี้ยังไม่มี?
แกเขียนนิยายเป็นหรือเปล่า!
ยุคนี้ไม่มีของขวัญวิเศษใครเขาอ่าน!
แกไม่ได้อยากโดนเทกลางเรื่องหรอกรึไง?
รู้จักนิยายบู้สังหารไม่แพ้ใครไหม?
นักเขียน! ขอเป็นแนวนิยายบู้สังหารไม่แพ้ใครหน่อยเถอะ ขอโทษนะ ขอแบบข้ามขั้นตอนการฝึกไปเลย ให้ฉันแข็งแกร่งไร้เทียมทานทันที!
ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ!
เซียวเหมียวลองของทุกอย่างในลิ้นชักจนหมด ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนถามในใจ: “ของขวัญวิเศษมันอยู่ไหนกันแน่!”
ในตอนที่เขากำลังจะพังทลายลง จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ทำให้ตื่นเต้นดังขึ้นในหัว
“ติ้ง!”
เซียวเหมียวตกใจ แต่จากนั้นความดีใจก็พุ่งทะลุถึงกระหม่อม กำหมัดแน่นแทบจะตะโกนออกมา
“มาแล้ว! มาแล้วจริง ๆ ด้วย! ฉันก็บอกแล้วว่าฉันเป็นนักเดินทางข้ามภพที่ไม่มีของขวัญวิเศษไม่ได้! รอวันนี้มานานแล้ว!”
“ออกมาเถอะ! ระบบเด็กสาว! ถุงน่องดำหรือขาวก็ได้ทั้งนั้น!”
ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งลอยออกมาจากหัวของเซียวเหมียว สวมถุงเท้าสีขาว กางเกงขาสั้น หนวดเคราดกครึ้ม ผมหัวเกรียน ใส่แว่นตายิ้มตาหยี
“สวัสดีครับ ผมคือผู้ช่วยระบบของคุณ เล็กเกย์ ยินดีต้อนรับสู่การผูกพันกับระบบเทพเกย์”
รอยยิ้มบนหน้าเซียวเหมียวแข็งทื่อทันที ตัวแข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างจนใหญ่กว่ากระดิ่ง:
“คุณลุงหนวดเครารูปหน้าเหลี่ยม แบบหลินซินหรูเฉิงตู รอเดี๋ยวก่อน เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? ระบบเทพเกย์? ระบบอะไรเนี่ย?”
ชายหนวดเครานั้นผลักแว่น แล้วแนะนำอย่างอดทน:
“ระบบอื่นช่วยให้คุณสู้หรืออัพระดับได้ ส่วนระบบเทพเกย์ของผม แค่ทำให้คนอื่นกลายเป็นเกย์ คุณก็อัพระดับได้แล้ว”
เซียวเหมียวได้ยินระบบนี้ก็ช็อกทั้งตัวเลย!
ทำให้คนอื่นเป็นเกย์แล้วฉันจะอัพระดับได้?
ระบบนี้มันนามธรรมเกินไปแล้วมั้ง!