จโจวเท๋าถูกท่วงท่าของเซียวเหมียวทำให้หลงใหลไปหมดสิ้น กำลังหาวิธีจะได้ตัวเซียวเหมียวมาครอง ไหนจะไปสนใจว่าหลี่หมิงพูดอะไรกันแน่
ผลคือโดนหลี่หมิงเรียกไปท้าพนันแบบงง ๆ แล้วยังเดิมพันเป็นทีวีอีก
แบบนี้มันแทบจะเท่ากับยื่นให้เปล่า ๆ อยู่แล้วนิ?
กำลังคิดจะขอครูเปลี่ยนเป็นของเดิมพันที่ถูกลงหน่อย "กริ่ง! กริ่ง!" เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้นพอดี
หลี่หมิงกลัวว่าจโจวเท๋าจะเปลี่ยนใจ รีบหยิบตำราขึ้นมาแล้วพูดเร็ว ๆ ว่า "ตกลงตามเดิมพันนี้นะ เลิกเรียนได้แล้ว!"
พูดจบ ครูประจำชั้นหลี่หมิงก็วิ่งหายไปแป๊บเดียว
ครูประจำชั้นหลี่หมิงไปแล้ว จโจวเท๋าก็ไม่สนใจเดิมพันแล้ว รีบพุ่งตรงไปหาเซียวเหมียวทันที
เขานั่งลงบนโต๊ะหน้าของเซียวเหมียวทั้งตัว ไม่สนใจสายตางง ๆ ของเพื่อน ๆ รอบข้าง แล้วก็ยิ้มออกมาให้เซียวเหมียวด้วยท่าทางที่คิดว่าตัวเองดูเท่มาก พร้อมกับขยี้มือไปมา:
"เหมียวเอ๊ย เมื่อกี้ฉันล้อเล่นน่า อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะ"
เซียวเหมียวเหลือบตาขึ้นมองเขา แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้นิด: "มีอะไร?"
"เอ่อ จะมีอะไรได้ล่ะ ก็แค่เห็นตอนเช้าแกดูเหมือนยังไม่กินข้าวใช่ไหม? ฉันมีขนมปังกับนมอยู่ เอาไปกินนะ"
จโจวเท๋าพูดพลางก็ยัดอาหารเช้าจากลิ้นชักตัวเองลงบนโต๊ะเซียวเหมียว ทุกท่วงท่าแฝงไปด้วยความประจบประแจงแบบระมัดระวัง
เพื่อนร่วมชั้นที่ตอนแรกตั้งใจจะดูเรื่องสนุกต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
เมื่อกี้ที่ด่าเซียวเหมียวแรงที่สุดก็คือจโจวเท๋า ตอนนี้ที่วิ่งมาประจบเอาใจก็เป็นจโจวเท๋าคนเดียวกัน เขาเปลี่ยนไปแล้วหรือยังไง?
หรือโดนครูหลี่ด่าจนสติแตก?
เซียวเหมียมองขนมปังกับนมที่ถูกยัดมาใส่โต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เขารู้ว่าจโจวเท๋ากลายเป็นเกย์เพราะผลของระบบ แต่เขาไม่คิดว่าไอ้หมอนี่กลายเป็นเกย์ทั้งที ดันมาชอบตัวเองได้ลงคอ!
แบบนี้มันเข้าท่าเหรอ?
ไอ้ห่าเอ๊ย มันควรจะเป็นแบบนี้เหรอ?
ตูดฉันเอาไว้แค่ขี้เท่านั้น เรื่องอื่นห้ามมายุ่งเด็ดขาด!
เซียวเหมียวผลักของพวกนั้นกลับไปในทีเดียว แล้วพูดเสียงเย็น "เอากลับไป ฉันไม่กิน"
จโจวเท๋าถูกผลักเข้าให้เต็ม ๆ ไม่โกรธแถมยังตื่นเต้นเข้าไปอีกเป็นกอง
ก็อย่างว่าของที่ไม่ได้ดั่งใจมันมักจะชวนให้ไขว่คว้า ส่วนของที่ได้มาแล้วก็มักจะได้ใจกันไปทั้งคู่
จโจวเท๋ารู้สึกว่าท่าทีเย็นชาแบบนี้ของเซียวเหมียวช่างถูกปากถูกใจเป็นที่สุด
รีบยัดของเข้าไปใกล้มือเขาอีก "อย่าเลยน่า ฉันตั้งใจซื้อมาให้แกโดยเฉพาะ ลองชิมหน่อยสิ"
รอบข้างแทบระเบิดเป็นเสียงฮา ผู้ชายกลุ่มที่สนิทกับจโจวเท๋าพากันเข้ามา ตบบ่าเขาพร้อมกับทำตาหวานใส่:
"พี่เทา นี่แสดงละครเรื่องไหนอยู่เนี่ย หรือคิดวิธีแกล้งเซียวเหมียวแบบใหม่ได้แล้ว?"
จโจวเท๋าสะบัดมือของพวกนั้นทิ้งในทีเดียว แล้วขมวดคิ้วดุว่า:
"ไป ไป ไป อย่ามายุ่งให้วุ่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เซียวเหมียวเป็นคนของฉัน ใครก็ห้ามมาข่มเหงเซียวเหมียวอีก"
ท่าทีปกป้องเซียวเหมียวแบบนั้นยิ่งทำให้ทุกคนฉงนหนักขึ้นไปอีก
เซียวเหมียมองเขาท่าทางแบบนี้ รู้สึกขนหัวลุกไปทั้งตัว สุดท้ายก็รีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป ตั้งใจจะหนีปัญหาแค่นี้ให้ห่าง ๆ
จโจวเท๋าเห็นเขาจะไป ก็รีบตามติดไป ทีละ "เซียวเหมียว" "เซียวเหมียว" เรียกอย่างเอาใจ จนเพื่อน ๆ ที่เดินสวนทางพากันหันมามอง เซียวเหมียวถูกเรียกจนขมับกระตุกไม่หยุด
หลังจากเซียวเหมียวกับจโจวเท๋าไปแล้ว เพื่อนร่วมชั้นทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นี่ก็ยังงงไม่หาย
"พวกแกว่าเมื่อวานพี่เทาไม่กินยารึเปล่า เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ"
"ฉันว่าเมื่อกี้ตอนเขามองเซียวเหมียวน่ะ ผิดปกติชัด ๆ ไม่ใช่มองแบบลื่น ๆ เหมือนตอนมองสาวสวยประจำโรงเรียนเลยเหรอ!"
"ไม่ใช่มั้ง ๆ พี่เทาเขาจะ... ชอบแบบนั้น?
"โคตรจะเกินจริงเลย ไอ้นี่ปกตินี่มันดูถูกผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มฐานะยากจนแบบเซียวเหมียวที่สุดไม่ใช่เหรอ?"
"ใครว่าไม่ล่ะ ก่อนหน้านี้ยังด่าเซียวเหมียวอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน"
ทุกคนนินทากันไปมา สุดท้ายก็หาข้อสรุปไม่ได้ คิดเพียงว่าจโจวเท๋าเป็นบ้าไปแล้วกระทันหัน
......
ในที่สุดก็เลิกเรียน เซียวเหมียวทั้งวันเรียนไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
บ้าเอ๊ย! ครั้งหน้าห้ามจับเพื่อนร่วมชั้นมาเป็นเป้าหมายการแปลงเด็ดขาด
วันนี้ทั้งวันจโจวเท๋าตามตูดเขาห้อยโหน วนเวียนอยู่ตลอด เดี๋ยวก็เขี่ยน้ำมาให้ เดี๋ยวก็ยื่นขนมให้ จนเขาหงุดหงิดเรียนแทบไม่รู้เรื่อง
เพิ่งจะก้าวออกจากประตูโรงเรียน จโจวเท๋าก็ติดสติกเกอร์เข้ามาอีก แล้วยังหน้าม่อเสนอจะไปส่งที่บ้านอีกต่างหาก:
"เซียวเหมียว ทางบ้านแกมันลำบาก เดี๋ยวฉันไปส่งแกเอง บังเอิญบ้านฉันก็อยู่ทางเดียวกันพอดี"
เซียวเหมียวทนไม่ไหวอีกต่อไป หันกลับไปพูดเย็นชา "แกตามฉันอีกที ระวังฉันจะชกแกจริง ๆ นะ"
จโจวเท๋าไม่ถอย แถมยังเอามือไปคว้าแขนเซียวเหมียว:
"ชกฉันสิ ฉันเนี่ย ชอบหมัดน้อย ๆ ของแกทุบลงบนอกฉันที่สุดเลย!"
เซียวเหมียวขนลุกซู่ทั้งตัว รีบหลบมือเขา แล้วก็ยกเท้าเตะไปที่เป้าจโจวเท๋าในทันที
"โอ้ย!"
จโจวเท๋าเจ็บจนหน้าเหี่ยวเป็นลูกเกด กอดเปาอยู่พักใหญ่ก็ยังยืดตัวไม่ขึ้น เซียวเหมียวถือโอกาสตอนเขายืนไม่ไหวเพราะความเจ็บ หันหลังแล้วเดินฉับ ๆ กลับบ้าน สองก้าวก็สลัดเขาหายไปเลย
จนกระทั่งเลี้ยวเข้าตรอกเก่าบ้านตัวเอง มองไม่เห็นเงาจโจวเท๋าแล้ว เซียวเหมียวถึงได้หยุดหายใจหอบ ๆ เหงื่อเย็น ๆ ผุดออกมาทั่วหลัง
ระบบเพี้ยน ๆ นี่แปลงเสร็จแล้วก็มีแต่เรื่องจุกจิกแบบนี้ทั้งนั้น ถ้ารู้ตั้งแต่แรกจะไปแตะจโจวเท๋าทำไมกัน
เขาตบหน้าอกเพื่อกล่อมอารมณ์ตัวเอง แล้วหยิบมือถือออกมาเปิดช่องว่างส่วนตัว หยิบขวดน้ำยาหลอมกายของสุนัขป่ากลายพันธุ์ออกมา แก้วแก้วเย็น ๆ จับอยู่ในมือ หัวใจของเซียวเหมียวถึงได้รู้สึกมั่นคงขึ้นมา
คืนนี้เอาของนี่ไปขายที่ตลาดมืด ค่าไตวัดของพ่อเดือนหน้าก็จะได้ครบ เรื่องไฟใกล้บั้นท้ายแบบนี้ถึงจะได้คลี่คลายสักที
เซียวเหมียวกำขวดน้ำยาหลอมกายไว้แน่น กำลังจะเดินเข้าบ้าน มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น หยิบออกมาดูเป็นเบอร์โรงพยาบาล หัวใจวาบทันที โธ่เอ๊ย มาเรียกเก็บค่ารักษาแน่นอน
เขารีบกดรับสาย ปลายสายเป็นเสียงพยาบาล อย่างที่คาดไว้เลย ให้เขาจำไว้ว่าพรุ่งนี้ต้องไปจ่ายเงิน ไม่งั้นจะสั่งหยุดน้ำเกลือของพ่อทันที
เซียวเหมียวตอบพยาบาลไปว่า "ทราบแล้ว" แล้วก็วางสาย เดินกลับบ้านด้วยฝีเท้าเบา ๆ
ผลักประตูบ้านเข้าไป บ้านหลังเล็ก ๆ ถูกเก็บกวาดจนสะอาดตา มีเพียงกลิ่นยาจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
พ่อยังไม่กลับมา คงจะยังนั่งน้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาล
เซียวเหมียววางกระเป๋าหนังสือลงบนเก้าอี้ นั่งลงพลิกอ่านบันทึกการฝึกอยู่สองสามหน้า รอพระอาทิตย์ตกดินแล้วค่อยไปตลาดมืด
พระอาทิตย์ค่อย ๆ จมลงไป ไฟถนนในตรอกก็ทยอยสว่างขึ้น เซียวเหมียวซ่อนขวดน้ำยาหลอมกายไว้แนบเนื้อ ล็อกประตู แล้วมุ่งหน้าไปทางตลาดมืด
ตลาดมืดตั้งอยู่ในเขตโรงงานร้างของเมืองเก่า หน้าประตูมีผู้ชายตัวใหญ่ยืนเฝ้า เซียวเหมียวเคยมาแล้วสองครั้งช่วงที่ต้องหาเงินค่ารักษาพ่อ
เขาเดินเข้าไปทักทายผู้ชายเฝ้าประตูอย่างคุ้นเคยดี ผู้ชายเฝ้าประตูเหลือบมองเขาแล้วก็ปล่อยให้เข้าไปโดยไม่ถามอะไร
ก้าวเข้าสู่ตลาดมืด เสียงร้องขายของและเสียงต่อราคาดังอื้ออึงไปทั่ว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นโลหะ กลิ่นยา และกลิ่นเหล้าโรงราคาถูก เซียวเหมียวขมวดจมูกเล็กน้อย แล้วตรงดิ่งไปยังร้านที่รับซื้อน้ำยาหลอมกายกลายพันธุ์โดยเฉพาะ
เขาพึ่งจะเดินถึงหน้าร้าน ก็เห็นหน้าคุ้น ๆ คนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน เป็นนายหน้าคนกลางที่เคยรับซื้อของจากบ้านเขาเมื่อก่อนนั่นเอง หวังทัว
หวังทัวจำเซียวเหมียวได้เช่นกัน เหลือบตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน แล้วหัวเราะเยาะ:
"ฉันว่าใครอยู่ที่ไหน นี่มันไอ้หนูจน ๆ ตระกูลเซียวไม่ใช่เหรอ? ยังไงล่ะ แอบหยิบของเก่า ๆ จากบ้านมาขายอีกเหรอ?"