กู้หนิงถูกสมาคมเสือดำจับตัวไป เจี่ยเค่อหู่เร่งฝีเท้าสุดชีวิต ตรงดิ่งไปยังตึกร้างริมคลองเมือง
เมื่อเห็นมอเตอร์ไซค์ที่เย่เฉินทิ้งไว้ด้านล่าง และสมาชิกสมาคมเสือดำจำนวนมากเฝ้าอยู่หน้าตึก หัวใจของเขาก็บีบรัดทันที
ทว่าพอเขาขึ้นไปถึงชั้นบนสุด เห็นสภาพภายใน ใจก็สั่นสะท้านเกินจะบรรยายเป็นคำพูด
บนพื้นคอนกรีต ซากศพสมาชิกสมาคมเสือดำเกลื่อนเต็มไปหมด ในนั้นรวมถึงเจี่ยงหู่ ปรมาจารย์หลอมปราณ เบอร์หนึ่งของสมาคม กับไฉหงชาง กึ่งปรมาจารย์อีกด้วย
พวกนี้ล้วนเป็นศัตรูหัวใจของเขา ทุกคนเขาล้วนคุ้นเคยอย่างดี และปวดหัวกับพวกเขาไม่น้อย
คนที่เขาเสียแรงคิดหาทางกำจัดมาตลอด กลับมาตายเรียบในเวลาชั่วครู่เดียว ทำให้เขารู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน
มองดูคนที่ยังมีชีวิตอยู่ในที่เกิดเหตุ กู้หนิงที่สลบอยู่ บอดี้การ์ดบาดเจ็บสาหัสสองคน และคนขับรถที่สลบเพราะความกลัวก่อนเย่เฉินจะมาถึง
แล้วก็เย่เฉินที่ยืนอยู่หน้าศพไร้หัวของเจี่ยงหู่ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
สภาพนี้ใครทำให้เกิด ไม่ต้องคิดมากเลย
ในชั่วพริบตาเขาก็เข้าใจ เย่เฉินแสร้งโง่มาโดยตลอด เขายังเป็นอัจฉริยะปิศาจเมื่อห้าปีก่อน หรืออาจจะน่ากลัวกว่าเดิมด้วยซ้ำ
"ท่านเย่"
เจี่ยเค่อหู่ยืนอยู่ด้านหลังเย่เฉิน เอ่ยเรียกอย่างนอบน้อม
"นายคงเดาออกแล้วสินะ?"
เย่เฉินไร้ซึ่งเค้าความโง่งมเหมือนตอนอยู่บนโต๊ะอาหารเมื่อครู่ ที่มีอยู่คือแรงกดดันน่าสะพรึงจนหนังศีรษะชา
"ทราบ...ทราบแล้ว"
เจี่ยเค่อหู่กลัวว่าจะถูกฆ่าปิดปากเพราะล่วงรู้ความลับของเย่เฉิน จึงไม่กล้าโกหก ได้แต่สารภาพตามตรง