เมื่อเห็นเย่เฉินจะให้เงินตนเอง เจี่ยเค่อหู่จึงรีบปฏิเสธ
“คุณชายเย่ รับไว้ไม่ได้หรอกครับ ท่านกำจัดสมาคมเสือดำ ทำให้โลกใต้ดินทั้งเจียงเฉิงตกเป็นของสมาคมมังกรฟ้า นี่เป็นบุญคุณใหญ่หลวงแล้ว ผมจะรับเงินของท่านอีกได้อย่างไร”
ขณะพูด เจี่ยเค่อหู่ก็เหลือบมองบัตรในมือเย่เฉิน พลางคิดในใจว่าในนั้นจะมีเงินเท่าไหร่
ในสายตาของเขา ด้วยฐานะของเย่เฉินแล้ว การให้อะไรสักอย่างย่อมไม่น้อยหน้านัก ในบัตรนี้คงมีหลายร้อยล้านเป็นแน่
แต่เงินแค่นี้ สำหรับเขาแล้วก็ยังเอาอยู่
ถ้ารับไว้ตอนนี้ ก็ไม่ได้ช่วยให้สมาคมมังกรฟ้าเติบโตขึ้นมากนัก แถมยังถูกเย่เฉินดูแคลนอีก ไม่คุ้มเลย
ทว่าในวินาทีต่อมา ประโยคเรียบ ๆ ของเย่เฉินก็ทำให้หัวของเขาเกิดเสียงอื้ออึง
“นี่มีหนึ่งแสนล้าน นายแน่ใจนะไม่เอา”
“หนึ่งแสนล้าน!”
เจี่ยเค่อหู่สงบนิ่งไม่อยู่แล้วทันใด คลื่นแห่งความเสียใจถาโถมขึ้นมาไม่หยุด
ในงานประมูลก่อนหน้านี้ ห้าหมื่นกว่าล้านเกือบจะเอาชีวิตเจี่ยงหู่ไม่รอดแล้ว อีกทั้งช่วงหลายปีมานี้สมาคมมังกรฟ้ายังพัฒนาสู้สมาคมเสือดำไม่ได้
หนึ่งแสนล้านนี่ยังมากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดที่มีรวมกันเสียอีก!
ที่น่าตกใจที่สุดคือ เงินมากมายขนาดนั้นในปากของเย่เฉินกลับเป็นแค่เงินค่าขนม!
หรู!
หรูเหลือเกิน!
วินาทีนี้เอง เขาจึงสัมผัสได้ถึงช่องว่างระหว่างตนกับเย่เฉินอย่างชัดเจน
การมีเงินหนึ่งแสนล้านนี้ สมาคมมังกรฟ้าก็สามารถก้าวออกจากเจียงเฉิง มุ่งสู่เมืองเอกได้
คิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูด พร้อมกับส่งยิ้มประจบให้
“อย่างที่ว่า ของที่ผู้ใหญ่ให้มา ผู้น้อยมิอาจปัดได้ เมื่อกี้เสี่ยวหู่คิดไม่รอบคอบเอง ขอคุณชายเย่อย่าได้ถือสาเลย”