ได้ยินว่ากู้หนิงถูกลักพาตัว เย่เฉินพาพรรคพวกทั้งสายเปิดและสายลับของเจียงเฉิงทั้งหมด ออกตามหาแบบคนบ้าคลั่ง หลิ่วหรูเสวี่ยรู้สึกใจหายวาบ
เธออารมณ์สับสนกลับมาหลังจากเจอเย่เฉิน แต่ก็ดันถูกหานเฉียงจับได้พอดิบพอดี
"ผัวะ ผัวะ ผัวะ......"
เข็มขัดในมือหานเฉียง ฟาดลงมาบนตัวเธอเหมือนสายฝน เจ็บจนแทบวิญญาณหลุดจากร่าง
ข้างหูกลับเป็นคำปลอบโยนของพ่อแม่แท้ๆ ให้เธอเป็นเด็กดี ให้ลืมเย่เฉินไปให้หมด
น้ำเสียงของสองสามีภรรยาเต็มไปด้วยความปวดร้าวใจ ราวกับว่าพูดคำพวกนี้ แล้วเข็มขัดที่ฟาดบนตัวเธอจะไม่เจ็บอีก
เทียบกับการทำร้ายของหานเฉียงแล้ว การที่พ่อแม่แท้ๆ ได้แต่มองดูนิ่งเฉย ยิ่งทำให้หลิ่วหรูเสวี่ยรู้สึกหนาวเหน็บในใจถึงขีดสุด
โชคดีที่หานเฉียงทุกวันมัวแต่เที่ยวเล่นเสเพล ร่างกายไม่ไหว ไม่นานก็หมดแรง ทิ้งเข็มขัดนั่งลงบนโซฟาหอบหนัก
หลิ่วเฉวียนและหวังเหม่ยหลิงถึงตอนนี้ถึงกล้าเข้ามาใกล้ ดูอาการของเธอ
เห็นหลิ่วหรูเสวี่ยทั่วทั้งร่าง ล้วนเป็นรอยเฆี่ยนสีแดง หวังเหม่ยหลิงปวดใจจนน้ำตาไหลพราก กอดศีรษะเธอร้องไห้พลางพูดว่า
"เสวี่ยเอ๋อ เธออย่าไปโกรธคุณชายหานเลยนะ เป็นเพราะตัวเธอเองที่ผิดจารีตก่อน"
"ต่อไปขอแค่เธอเชื่อฟังดีๆ คุณชายหานต้องไม่ลงมือกับเธออีกแน่"
หลิ่วหรูเสวี่ยตาแข็งทื่อ จ้องเขม็งไปที่เธอ ราวกับเพิ่งรู้จักแม่แท้ๆ ของตัวเอง
หลิ่วเฉวียนถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วพูดว่า "เสวี่ยเอ๋อ อย่าถือสาพ่อกับแม่ใจไม้ได้สักหลาบเลย เราก็ไม่มีทางเลือก ตั้งแต่เธอถอนหมั้นกับเย่เฉิน ตระกูลซุนถูกกวาดล้างแล้ว คู่ค้ามากมายต่างพากันหยุดความร่วมมือกับกลุ่มบริษัทกู้ของเรา