“เฉียงเอ๋อร์ เป็นอะไรไป?”
เห็นหานเฉียงล้มลงตรงหน้า น้ำลายฟูมปาก ร่างกายทั้งตัวกระตุกไม่หยุด หานซื่อชางก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด
“รีบไปตามหมอมาเร็ว!”
เมื่อเรียกชื่อหานเฉียงสองครั้งแล้วไม่มีการตอบสนอง เขาก็รีบหันกลับไปตะคอกใส่ลูกน้อง
ตอนนั้นเอง ในหมู่แขกเหรื่อก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“หลีกไปให้หมด ให้ข้าได้ดูอาการคุณชายหานหน่อย”
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นผู้พูดคือชายชราถือไม้เท้าคนหนึ่ง
“นี่คือท่านหวังจื้อ หมออาวุโสแห่งสำนักฉือซ่านถัง อาจารย์หมอระดับยอดคนในวงการแพทย์ ฝีมือการรักษาดีที่สุดในเจียงเฉิง เชิญทุกท่านหลีกทางหน่อย”
มีคนจำตัวชายชราได้ รีบออกปากบอก
ผู้คนหลีกทางให้ หวังจื้อรีบสาวเท้าไปถึงข้างกายหานเฉียง ย่อตัวลงช่วยตรวจอาการ
เขาเปิดเปลือกตาของหานเฉียงดูก่อน จากนั้นก็จับชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง
“ผู้อาวุโสหวัง ลูกชายผมเป็นยังไงบ้าง?”
หานซื่อชางร้อนใจแทบจะเป็นบ้า เขามีลูกชายอยู่แค่คนเดียวนี่!
“อนิจจา คุณชายหานถูกกระทบกระเทือนที่สมองอย่างรุนแรง ได้รับความเสียหายที่ไม่อาจฟื้นฟูได้ ด้วยความสามารถทางการแพทย์ที่มีอยู่ตอนนี้รักษาไม่หายขาดหรอก ต่อไปเกรงว่า...”
“ต่อไปจะเป็นยังไง ท่านรีบพูดมาเร็ว!”
“ต่อไปเกรงว่าจะทำได้เพียงเป็นคนโง่เท่านั้น”
“อ๊ากกกก...”
ฟังคำวินิจฉัยของหวังจื้อ หานซื่อชางก็พังทลายลงทันที
“เย่เฉิน ไอ้ลูกสัตว์เอ๊ย วันนี้ถ้าไม่ฆ่าแก ข้าจะไม่ขอเป็นคน!”
ทันใดนั้นดวงตาแทบถลนด้วยโทสะ สายตามองไปที่เย่เฉิน ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เย่เฉินคงถูกเขาจับฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว
ส่วนผู้ก่อเหตุในตอนนี้ เย่เฉินกลับทำหน้าตาซื่อบื้อบริสุทธิ์ แถมยังมีแววน้อยเนื้อต่ำใจนิด ๆ
“คุณมามองผมดุขนาดนี้ทำไม? เขาบอกให้ผมตบนี่ครับ? ถึงไม่เคยได้ยินคำขอประหลาด ๆ แบบนี้มาก่อน แต่ปู่เคยสอนว่า ต้องเป็นเด็กดีที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเพราะ”