เย่เฉินเห็นข้อความที่หลี่มู่หลิงส่งมา คิ้วขมวดเล็กน้อย
"ท่านพี่ให้ข้าดูหน่อยสิ คุยกับใครอยู่?"
ภายนอกเย่เฉินเป็นคนโง่ หลินซาซากลัวเขาจะพลาดข้อมูลสำคัญบางอย่าง
เย่เฉินรีบเก็บมือถือ ถ้านางเห็นคุณหนูเศรษฐีอันดับหนึ่งเมืองเอกเรียกตัวเองว่านายท่านจะทำอย่างไร?
จากนั้นเขาทุบโต๊ะด้วยความโกรธ "ตระกูลหานพวกเลวทั้งนั้น ขโมยหุ่นยนต์ของภรรยาหนิงหนิงไป ข้าจะทุบพวกมันให้ตาย"
"หุ่นยนต์อะไร? ที่เต้นรำได้ รำไทเก๊กได้ แล้วก็ตีลังกาได้น่ะ?" หลินซาซางุนงง
โชคดีที่หลี่มู่หลิงมาถึงในไม่ช้า และอธิบายเรื่องราวจนกระจ่าง
หลินซาซาฟังแล้วเดือดดาล "ตระกูลหานพวกสัตว์เดรัจฉานชั่วช้าทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้ คุณหนูข้าเพิ่งทะลวงขั้นปรมาจารย์หลอมปราณ มือกำลังคันพอดี"
พูดจบนางก็มองไปที่เย่เฉิน
"ไป เราบุกไปที่บ้านมันเลย เอาข้อมูลกลับมา!"
หลี่มู่หลิงส่ายหน้า "ไม่มีประโยชน์ ตระกูลหานจดสิทธิบัตรไปก่อนแล้ว เรื่องนี้ใช้กำลังไม่ได้"
"พี่สาวสวยช่วยหาทางช่วยภรรยาหนิงหนิงเร็วเข้า"
ได้ยินคำเรียกของเย่เฉิน ใบหน้างามของหลี่มู่หลิงขึ้นสีแดงระเรื่อ
"นายท่านเห็นว่าข้าสวย นายท่านเห็นว่าข้าสวยจริงๆ"
"พี่หลี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร? รีบคิดหาทางสิ!" หลินซาซายื่นมือโบกไปมาต่อหน้าตานาง
หลี่มู่หลิงรีบหยุดคิดฟุ้งซ่าน กระแอมในลำคอ
"แหะๆ สมองกลเชื่อมต่อสมองที่กลุ่มบริษัทกู้ศึกษาอยู่นั้นล้ำหน้ามากในต้าเซี่ย อยากหาของทดแทนที่เหมือนกันแทบเป็นไปไม่ได้