"ตายแล้ว! ตายแน่แล้ว! ไอ้เด็กเวรนี่มันหนีไปแล้ว!"
เสียงกรีดร้องของหวังเหม่ยหลิงทำให้คนในตระกูลหลิ่วแตกตื่นกันหมด
หลิ่วเฉวียนหน้าดำคร่ำเครียด ตวาดใส่กลุ่มบอดี้การ์ดอย่างเดือดดาล
"พวกแกทำงานกันยังไง? รีบไปตามหาตัวมาเดี๋ยวนี้!"
หวังเหม่ยหลิงถามเสียงสั่น "จะบอกเรื่องนี้ให้คุณชายหานรู้ไหม?"
หลิ่วเฉวียนค้อนขวับใส่ "เด็กเวรนั่นต้องไปหาเย่เฉินแน่ ถ้าบอกคุณชายหาน อยากให้พวกเราตายหรือไง"
"ลูกแม่เอ๊ย! ไอ้โง่นั่นมันปีศาจชัด ๆ สะกดใจแกไปหมดแล้ว!"
หวังเหม่ยหลิงทรุดลงกับพื้น เริ่มตีโพยตีพาย
ตระกูลเย่
เย่เฉินกับกู้หนิงไปจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันวาน
เพราะกู้หยวนซานสองสามีภรรยาไม่อยากให้ลูกสาวจากไป ทั้งสองตระกูลเลยตกลงให้คู่หนุ่มสาวผลัดกันไปพักบ้านละช่วง
เช้าตรู่วันนี้ หลินซาซาก็อาสามาช่วยเย่เฉินขนกระเป๋าที่ตระกูลเย่
ตอนที่เย่เฉินกับเธอกำลังยกกระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ จู่ ๆ ผู้หญิงผมกระเซิงท่าทางอิดโรยคนหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากหน้ารถ
"เฮ้ย! ใครวะ? ตกใจหมด!"
หลินซาซากระโดดผึงไปข้างหลัง อดสบถออกมาไม่ได้
"ท่านพี่เฉิน ช่วยข้าด้วย!"
ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ไร้สีเลือดบนใบหน้า พูดจบก็หมดสติไป
"หลิ่วหรูเสวี่ยนี่นา เป็นอะไรไป?"
"พี่เฉิน ทำไงดี?" หลินซาซามองเย่เฉิน
"นางน่าสงสาร พาเข้าไปในบ้านเถอะ"
เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย บอกหลินซาซา
"ก็ดี ถึงฉันจะไม่ชอบใจนางเหมือนกัน แต่ถ้าตายอยู่หน้าบ้านพวกเรา ตระกูลหลิ่วต้องมาตีโพยตีพายแน่"