เมื่อเห็นเย่เฉินหยิบสเต๊กที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ทุกคนต่างนึกว่าเขาจะกินเอง
แต่ไม่คาดคิดว่า เขากลับโยนมันเข้าปากซุนเส้าจู่โดยตรง
ซุนเส้าจู่พยายามปฏิเสธสุดใจ แต่ไม่รู้ทำไม สเต๊กชิ้นนั้นกลับเหมือนกระสุนปืน พุ่งตรงเข้าไปในลำคอของเขา อยากจะคายออกมาก็ไม่ทันเสียแล้ว
“แค่ก ๆ ๆ ให้ตายสิ อั๊กกก......”
เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเหนียวข้นในช่องปากและลำคอ เขาก็ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บนพื้น แล้วสำรอกออกมาอย่างรุนแรง
“กินช้า ๆ หน่อย อย่าให้ติดคอ สเต๊กยังมีอีกเยอะเลยนะ”
เย่เฉินยืนอยู่ข้างหลังเขา เอามือตบแผ่นหลังให้เขาด้วยความเป็นห่วง
“บัดซบ......อ้วก......พ่อง......”
ซุนเส้าจู่โกรธจัด ใบหน้าขาวซีดของเขาตอนนี้เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน แค้นใจจนอยากสับเย่เฉินเป็นชิ้น ๆ เอาไปให้หมากิน
“ฉันอุตส่าห์เลี้ยงสเต๊กนายด้วยความหวังดี ทำไมนายถึงด่าฉันล่ะ? คุณปู่บอกว่า คนที่ชอบด่าคนอื่นเป็นเด็กไม่ดี ฉันไม่เล่นกับนายแล้ว”
เย่เฉินทำตาใสซื่อ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยสีหน้าเศร้าน้อยใจ
“สเต๊กนี้ตั้งใจเตรียมไว้ให้แกโดยเฉพาะนะ แก...”
ซุนเฉากวงรู้สึกราวฟ้าถล่มทลาย ในนี้ใส่อะไรลงไปบ้าง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว
เดิมทีคิดจะเหยียดหยามเย่เฉินให้ขายหน้าอย่างหนัก ทำให้เขาหมดสิ้นชื่อเสียง
แต่สุดท้าย ท่ามกลางสายตาคนนับร้อย เจ้าสิ่งน่าขยะแขยงนี้ กลับถูกพี่ชายของเขากินเข้าไป
เขามิอาจจินตนาการได้เลยว่า อีกครู่ต่อมา จะต้องเผชิญกับไฟโทสะที่รุนแรงเพียงใด
“พวกแกว่าเย่เฉินนี่เป็นคนโง่จริงหรือเปล่า?”