ภายในเรือนหรงชิ่งยามนี้เงียบสงบ เจี่ยมู่อุ้มซีชุน นั่งพูดคุยหยอกเย้าอยู่ด้านหนึ่ง
ทั่นชุนกับอิ๋งชุนยืนอยู่ข้าง ๆ ส่วนหลินไต้อวี้นั่งข้างท่านย่าเจี่ย คอยสนทนาเป็นเพื่อนนาง
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะสดใสพลันดังมาจากนอกห้อง ยังไม่ทันเห็นตัว คนก็ได้ยินเสียงมาก่อนแล้ว
“อุ๊ย ข้ามาสายเสียแล้ว ไม่ทันได้ต้อนรับแขกเลย”
สิ้นเสียง หวังซีเฟิ่งก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน นางสวมอาภรณ์แพรปักวิจิตรตระการตา ศีรษะประดับปิ่นหยกและเครื่องประดับระยิบระยับเต็มไปหมด
ทันทีที่เข้าประตู นางก็เห็นหลินไต้อวี้ผู้มีรูปร่างผอมเพรียวและงดงาม จึงก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว จับมือไต้อวี้พลิกดูไปมา
“แม่นางผู้นี้ช่างงามนัก เจ้าคือบุตรีของท่านอาหลินใช่หรือไม่”
“ทั้งดวงตาคิ้วคมและรูปร่างล้วนโดดเด่น ไม่เหมือนคนต่างถิ่นเลยสักนิด เห็นชัด ๆ ว่าเป็นคุณหนูสายเลือดแท้ที่เติบโตในจวนของเรา! ท่านย่า ในที่สุดท่านก็เฝ้ารอจนได้สมบัติล้ำค่ามาเชยชมเสียที”
ท่านย่าเจี่ยฟังแล้วก็ยิ้มจนดวงตาโค้ง
“นี่คือสะใภ้บ้านท่านลุงใหญ่ของเจ้า หวังซีเฟิ่ง เรียกนางว่าพี่สะใภ้เฟิงก็พอ เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ทั้งภายในภายนอกจวน ล้วนพึ่งพานางคนเดียว เป็นผู้ที่คล่องแคล่วและเก่งกาจที่สุด”
ไต้อวี้ได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้น ยอบกายคารวะอย่างเรียบร้อย
หวังซีเฟิ่งยิ้มพลางประคองนางขึ้น แล้วเหลือบเห็นเจี่ยมู่ จากนั้นก็เห็นซีชุนในอ้อมแขนเขา
“ว่าแล้วเชียว วันนี้เหตุใดในเรือนจึงสงบเงียบ ที่แท้ท่านป๋ออยู่ที่นี่คอยคุมสถานการณ์นี่เอง เพียงแต่ท่านรองมู่เอ็นดูแม่หนูซีชุนเกินไปแล้ว ทั้งตามใจถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าจะเลี้ยงคุณหนูน้อยจนขี้อาย ไม่ยอมพูดจาหรือ”
เจี่ยมู่เงยหน้าขึ้นมองอย่างเฉยชา แล้วเอ่ยโต้กลับส่ง ๆ
“ข้าเอ็นดูน้องสาวของข้า แล้วแม่พริกเฟิงอย่างเจ้ามาพูดจาเหลวไหลอะไร น้องสาวข้าไม่ว่าอย่างไรก็ดีกว่าเจ้าที่พาพี่ใหญ่เจิ้นปีนต้นไม้ไปแหย่รังนกตั้งแต่เด็ก”
หวังซีเฟิ่งถูกโต้จนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยสวนกลับ
ท่านย่าเจี่ยเห็นดังนั้นก็รีบไกล่เกลี่ย
“พอแล้ว ๆ เฟิ่งย่าเอ๋อร์เพียงพูดหยอกเล่น มู่เกอเอ๋อร์อย่าถือสาจริงจังนัก”
กล่าวจบ ท่านย่าเจี่ยก็หันไปมองไต้อวี้ น้ำเสียงอ่อนโยนลง