ฉุนเฉียวไม่คิดว่า ในอำเภอทะเลทุกข์อันแร้นแค้นเช่นนี้ จะยังมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้
อู๋เสียเอ่ยถึงข่าวที่ได้มาจากลู่ชวนก่อนหน้านี้ พลางกล่าวว่า
“เมื่อคืน มีคนของวั่งชวนคนหนึ่ง ถูกฉีกแขนขาด เดินโซซัดโซเซมาขอความช่วยเหลือที่จวนของหลิวจินสือ…”
ฉุนเฉียวนัยน์ตาคมขึ้น ขัดคำพูดของเขากลางคัน
“เจ้าว่าเมื่อครู่นี้…ฉีกแขนขาด?”
อู๋เสียกล่าว
“ข่าวจากทางลู่ชวนก็เป็นเช่นนี้ เมื่อคืนนักฆ่าที่มาขอความช่วยเหลือ แขนถูกคนฉีกขาดทั้งแขน”
“นางมีบาดแผลที่หัวใจ แต่คนผู้นี้หัวใจอยู่ข้างขวาโดยกำเนิด จึงไม่ตายทันที หนีกลับมาได้ อยากจะขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น…แต่ใครจะคิด นางกลับพาคนที่หมายเอาชีวิตนางตามมาด้วย”
ฉุนเฉียวนิ่งเงียบอยู่นานไม่เอ่ยปาก
“เช่นนั้น เมื่อคืนผู้คนที่หน้าจวนของหลิวจินสือ จึงตายกันหมดสิ้นหรือ?”
อู๋เสียกล่าว
“เหลือรอดเพียงคนเดียว”
“ผู้นั้นโชคดี เกิดท้องเสียต้องไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด”
“เขาคิดจะเข้าร่วมต่อสู้ แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจ การต่อสู้ก็จบสิ้นแล้ว…บางที นั่นอาจไม่ใช่การต่อสู้ด้วยซ้ำ”