"นี่มันอะไร?"
เหวินเฉาเซิงหยิบขวดเล็กนั่นขึ้นมา แล้วหยิบฟืนสองสามท่อน เดินไปนั่งข้างกองไฟ พร้อมเติมเชื้อไฟลงไป
"ยาพิษทะลวงไส้"
เสียงของอาสุ่ยเรียบนิ่ง นางค่อย ๆ หมุนเนื้อม้าที่เสียบอยู่บนไม้ ชั้นไขมันสีทองหยดลงมาจากเนื้อม้าภายใต้การย่างด้วยเปลวไฟ ส่งเสียงฉ่า ๆ กลิ่นคาวที่เคยอบอวลตอนต้มได้แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมยั่วน้ำลายในบัดดล
เนื้อม้าเหล่านี้ถูกฉีกออกเป็นเส้น ๆ ริ้ว ๆ ลายเนื้อที่ชัดเจนยิ่งช่วยเร้า appetite ให้ผู้คน
"ของนั่นคือยาพิษประจำสำนักของ"วั่งชวน" ปรุงโดย"ท้อจูเซียน" ยาพิษชนิดนี้ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น แต่มีรส เมื่อคนธรรมดากลืนลงไปก็ตายทันที ตายทั้งที่ลำไส้ทะลุท้องเน่า อวัยวะภายในละลายเป็นน้ำ"
"พิษชนิดนี้ออกฤทธิ์เร็วมาก และออกฤทธิ์กับคนเท่านั้น สัตว์อื่นกินเข้าไปไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ ดังนั้นหากมันถูกผสมลงในอาหารหรือน้ำ ยากยิ่งที่จะพบ"
เหวินเฉาเซิงฟังคำบรรยายของอาสุ่ย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้: