“ลุง ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีหรือเปล่า?”
“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”
“ความรู้สึกน่ะ” เจียเสี่ยวหยู่กะพริบตาปริบ ๆ “ลุงดูผอมลงกว่าครึ่งเดือนก่อนนะ”
เสิ่นเฟยหยุนไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะช่างสังเกตขนาดนี้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “เพิ่งเลิกกันน่ะ”
แน่นอนว่าเหตุผลที่เขาผอมลงกว่าครึ่งเดือนก่อนไม่ใช่เพราะเสียใจหรือเศร้าหนักหลังเลิกกันอะไรทำนองนั้น
แค่ตอนนี้เขาต้องซื้อกับข้าวเอง เลยไม่ได้ซื้อแบบมือเติบเหมือนซูหนิง อีกอย่างเธอซื้อกับข้าวมาเยอะ แต่ก็มักกินไม่หมด สุดท้ายเสิ่นเฟยหยุนก็ต้องกินเพราะเสียดายของ แบบนี้ไม่อ้วนสิแปลก
“หา?” เจียเสี่ยวหยู่ชะงักไป “คบกันมานานแค่ไหนแล้ว?”
“5 ปี”
“5 ปี?!” เจียเสี่ยวหยู่เบิกตากลมโต “คบกันมาตั้ง 5 ปียังเลิกกันอีกเหรอ น่าเสียดายเกินไปแล้ว ใครเป็นคนขอเลิกล่ะ?”
“เธอเป็นคนขอ”
“ทำไมล่ะ?”
“เธอคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอ” เสิ่นเฟยหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น
เจียเสี่ยวหยู่เงียบไปพักใหญ่หลังได้ฟัง พออาหารมา เธอก็คีบหมูตุ๋นใส่ชามของเสิ่นเฟยหยุน
“ลุง ไม่ต้องเสียใจนะ คนแบบนั้นไม่คุ้มให้เสียใจด้วยหรอก”
“ฉันไม่ได้เสียใจ”
“โกหก” เจียเสี่ยวหยู่มองเขา “ถ้าไม่เสียใจจะผอมลงได้ยังไง ฉันบอกเลย ถึงฉันจะอายุไม่มาก แต่ดูคนแม่นนะ ลุงเป็นคนดีต่างหาก เธอมันตาถั่วเอง”
เสิ่นเฟยหยุนยิ้ม “พูดเก่งเหมือนกันนะเรา”
“ฉันพูดจริงนะ!” เจียเสี่ยวหยู่พูดอย่างจริงจัง “ลุงช่วยฉันโดยไม่หวังอะไรตอบแทน คนดีแบบนี้จะไปหาได้จากที่ไหนอีก? เธอไม่เอาลุงนั่นแหละที่เสียของ”
“เอาละ ๆ กินข้าวเถอะ”
เจียเสี่ยวหยู่เบะปาก ก่อนก้มหน้ากินข้าวอย่างว่าง่าย
กินเสร็จ เสิ่นเฟยหยุนกำลังจะจ่ายเงิน เจียเสี่ยวหยู่ก็รีบห้ามเขาไว้ “ตกลงกันแล้วไงว่าฉันเลี้ยง! อย่ามาแย่งจ่ายนะ!”
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจ่ายเงิน ทั้งหมด 87 หยวน เสิ่นเฟยหยุนมองท่าทางของเธอแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
เด็กสาวเพิ่งเริ่มทำงาน เงินเดือนช่วงทดลองงานครึ่งเดือนมีแค่ 750 หยวน แต่เลี้ยงข้าวเขามื้อนี้ก็จ่ายไปเกือบ 100 หยวนแล้ว
“คราวหน้าฉันเลี้ยงเธอบ้าง” เสิ่นเฟยหยุนพูด
“จริงนะ?” เจียเสี่ยวหยู่ตาเป็นประกาย “งั้นตกลงตามนี้นะลุง ห้ามกลับคำล่ะ”
“ไม่กลับคำหรอก”
ทั้งสองเดินออกจากร้านอาหาร ลมเย็นยามค่ำของฤดูใบไม้ร่วงพัดมาปะทะร่างจนรู้สึกหนาวนิด ๆ เจียเสี่ยวหยู่ห่อไหล่ เสิ่นเฟยหยุนเห็นเข้าจึงถอดเสื้อคลุมยื่นให้เธอ
“ใส่ซะ”
“ไม่ต้อง ๆ ฉันไม่หนาว”
“ใส่เถอะ เดี๋ยวเป็นหวัด”
เจียเสี่ยวหยู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับเสื้อคลุมมาพาดไหล่ เสื้อคลุมตัวใหญ่โอบคลุมร่างเธอไว้ทั้งตัว เหลือให้เห็นแค่ศีรษะที่มีผมสีแดง ดูน่ารักไม่น้อย
“ลุงดีกับฉันจัง” เธอพูดเสียงเบา
“แค่ช่วยนิดหน่อยเอง”
“ลุงชอบพูดว่าแค่ช่วยนิดหน่อยตลอด” เจียเสี่ยวหยู่เงยหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกายใต้แสงไฟถนน “แต่ฉันรู้นะว่าไม่ใช่ทุกคนจะยอมยื่นมือมาช่วยกัน”
“ถึงจะมี ก็คงหวังจะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งฉันทั้งนั้นแหละ! ฮึ! อย่าคิดว่าฉันเด็กแล้วจะไม่รู้นะ! มีแค่ลุงที่ช่วยฉันโดยไม่หวังอะไรตอบแทนเลย”
เสิ่นเฟยหยุนไม่ได้ตอบอะไร เพียงพูดว่า “ไปกันเถอะ ฉันไปส่งเธอกลับ”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปบนถนน ไม่มีใครพูดอะไร แต่ความเงียบนั้นไม่ได้ทำให้อึดอัด กลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
จู่ ๆ เสิ่นเฟยหยุนก็รู้สึกว่า การเลิกกันครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นจริง ๆ
……
ตลอดครึ่งเดือนหลังจากนั้น เสิ่นเฟยหยุนกับเจียเสี่ยวหยู่ติดต่อกันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ
แรก ๆ เจียเสี่ยวหยู่เป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาเขาบ่อยกว่า แต่ต่อมาเสิ่นเฟยหยุนก็ชินกับการหยิบโทรศัพท์มาดูทุกวันหลังเลิกงาน ว่าสาวน้อยคนนี้ส่งข้อความมาหาหรือเปล่า
บางครั้งก็เป็นรูปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เธอต้มเอง พร้อมข้อความว่า “วันนี้ใส่ไข่เพิ่มด้วย ฟุ่มเฟือยสุด ๆ”
บางครั้งก็เป็นข้อความเสียงที่เธอพูดจ้อถึงลูกค้าแปลก ๆ ที่เจอในร้านอาหาร
บางครั้งก็มีแค่ประโยคสั้น ๆ ว่า “ลุง วันนี้เหนื่อยไหม?”
ปกติเสิ่นเฟยหยุนจะตอบกลับไปไม่กี่คำ บางครั้งก็พูดมากขึ้นอีกหน่อย เขาพบว่าคุยกับเจียเสี่ยวหยู่ไม่ต้องคิดอะไรให้เหนื่อย อยากพูดอะไรก็พูดได้ ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าอีกฝ่ายจะคิดมากกับคำพูดไหนหรือเปล่า
ความรู้สึกแบบนี้ต่างจากตอนอยู่กับซูหนิงอย่างสิ้นเชิง
ซูหนิงชอบพูดอ้อมค้อมเสมอ อยากได้อะไรก็ไม่เคยพูดตรง ๆ ต้องให้เขาเดา ถ้าเดาถูกก็ถือเป็นเรื่องที่ควรทำ แต่ถ้าเดาผิดก็ทำหน้าบึ้งใส่ ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา เสิ่นเฟยหยุนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นลวด ต้องคอยระวังตัวทุกฝีก้าว
ตอนนี้ก็ดีแล้ว เส้นลวดขาด เขาตกลงมาแล้ว แต่พอลงถึงพื้นกลับพบว่ามันไม่ได้เจ็บขนาดนั้น
คืนนั้น เสิ่นเฟยหยุนส่งงานเที่ยวสุดท้ายเสร็จ กำลังเดินกลับบ้าน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเจียเสี่ยวหยู่