การซ้อมร่วมกันครั้งแรก ครูหวงแจกโจทย์การแข่งขันประเภททีมของปีก่อนมาให้หนึ่งข้อ
โจทย์กล่าวถึงห่วงเล็กสองวงที่คล้องอยู่บนแกนหมุนแนวตั้งและเชื่อมต่อกันด้วยเชือกเส้นเบา ระบบหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ถามว่าเชือกจะขาดเมื่อไร และหลังจากขาดแล้วห่วงทั้งสองจะเคลื่อนที่อย่างไร มีข้อสอบเพียงหนึ่งชุด กระดาษทดสองแผ่น
“จำกัดเวลา 40 นาที” ครูหวงกดนาฬิกาจับเวลา “เริ่มได้”
เซี่ยหวยซวี่หยิบปากกาขึ้นมาเขียนทันที เขาเริ่มจากกรอบอ้างอิงบนพื้น แล้วตั้งสมการกฎข้อสองของนิวตันให้ห่วงทั้งสองวงแยกกัน ก่อนเขียนเงื่อนไขข้อจำกัดลงไปทีละบรรทัด
ฉู่หยุนจืออ่านโจทย์จบก็ก้มหน้าเขียนเช่นกัน เธอเปลี่ยนไปใช้กรอบอ้างอิงที่หมุนไปพร้อมกับแกนหมุน เพิ่มแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง แล้วหาตำแหน่งสมดุลก่อน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ทั้งสองก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองกระดาษทดของอีกฝ่าย
“คุณใช้กรอบอ้างอิงบนพื้น” เธอพูด
“คุณใช้กรอบอ้างอิงแบบหมุน”
“วิธีของฉันสั้นกว่า”
“แต่ของฉันเขียนไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
ไม่มีใครยอม ทั้งคู่จึงก้มหน้าทำต่อ
ผ่านไปอีกพักหนึ่ง พอถึงเวลานำผลลัพธ์มารวมลงในกระดาษคำตอบ ปัญหาก็เกิดขึ้น เขากำหนดให้ทิศขึ้นเป็นบวก ส่วนเธอกำหนดให้ทิศลงเป็นบวก เขาใช้สัญลักษณ์หนึ่งแทนความเร็วเชิงมุม ส่วนเธอใช้อีกสัญลักษณ์หนึ่ง สมการที่เขาคำนวณออกมาดูไม่เหมือนของเธอเลย ทั้งที่จริงเป็นสิ่งเดียวกัน แต่ทั้งสองใช้เวลาตรวจเทียบกันอยู่นานกว่าจะเข้าใจตรงกัน
ในข้อสอง หลังเชือกขาด ห่วงวงหนึ่งจะเคลื่อนขึ้น ส่วนอีกวงจะเคลื่อนลง เธอบอกว่าข้อนี้แค่มองจากกรอบอ้างอิงแบบหมุนก็เห็นคำตอบแล้ว แต่เขาบอกว่าจังหวะที่เชือกขาดนั้นจัดการในกรอบอ้างอิงแบบหมุนได้ยาก กลับไปใช้กรอบอ้างอิงบนพื้นจะมั่นใจกว่า ทั้งคู่ถกเถียงกันไปมาพักใหญ่