บนโต๊ะหนังสือของฉู่เจียหนิงมีโพสต์อิทแผ่นหนึ่งติดอยู่ บนนั้นเขียนไว้เพียงตัวเลขเดียว—สิบเอ็ด
นี่คือคะแนนที่เธอตามหลังฉู่หยุนจือในการสอบประจำเดือนครั้งก่อน ครั้งนั้นเธอได้อันดับหนึ่งของชั้นปี ส่วนฉู่หยุนจือได้อันดับสาม ทั้งคู่มีคะแนนห่างกันสิบเอ็ดคะแนน
หลังผลการแข่งขันระดับมณฑลแพร่สะพัด บรรยากาศบนโต๊ะอาหารของตระกูลฉู่ก็เปลี่ยนไป คนที่พูดคุยกันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่ก่อนฉู่เจี้ยนหัวถามเรื่องการเรียนก็มักถามเธอก่อน ตอนนี้กลับเอ่ยถึง “การแข่งขันของหยุนจือ” ขึ้นมาเป็นครั้งคราว เฉินซูหลานก็พูดเสริมอยู่ข้าง ๆ พูดไปได้ครึ่งทางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วหันมามองเธอ เธอสอบคัดเลือกเข้าชั้นเรียนแข่งขันไม่ผ่าน การแข่งขันเปียโนก็ได้แค่อันดับสอง คิดไปคิดมา สิ่งเดียวที่เธอยังรักษาไว้ได้ก็เหลือเพียงตำแหน่งที่หนึ่งของชั้นปี
เธอจึงหยุดเรียนเปียโนสัปดาห์ละสองครั้ง และให้เฉินซูหลานเชิญครูคณิตศาสตร์มาเพิ่มอีกคน มาสอนที่บ้านคืนวันพุธกับวันเสาร์ หลังครูสอนพิเศษกลับไป เธอชงกาแฟดำหนึ่งแก้วแล้วทำโจทย์ต่อ บ่อยครั้งกว่าจะเข้านอนก็เป็นตอนที่ไฟชั้นล่างดับหมดแล้ว
เฉินซูหลานสงสาร จึงเตือนให้เธออย่าฝืนจนเสียสุขภาพ เธอยิ้มพลางบอกว่าไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูแค่อยากสอบให้ได้คะแนนดีขึ้น พูดจบก็หลุบหน้าลง ใช้ปากกาแดงวงข้อที่ทำผิดในกระดาษคำตอบถึงสามรอบ
ส่วนฉู่หยุนจือ สัปดาห์นี้ของเธอยิ่งแน่นกว่าฉู่เจียหนิงเสียอีก
กลางวันมีเรียนต่อเนื่องกันหลายคาบ การซ้อมร่วมทีมสำหรับการแข่งขันฟิสิกส์จัดขึ้นหลังเลิกเรียน ซ้อมทีหนึ่งก็สองชั่วโมงเต็ม เธอนั่งอยู่บนรถเข็นตลอดทั้งวัน ช่วงพักคนอื่นลุกขึ้นขยับแข้งขา ส่วนเธอต้องรีบจดตามให้ทัน พอกินมื้อกลางวันเสร็จก็กลับห้องเรียนไปทำโจทย์ต่อ เซี่ยหวยซวี่คอยจับตาดูให้เธอกินข้าว
วันนั้นหลังเลิกเรียน ในห้องฟิสิกส์เหลือเพียงพวกเขาสองคน โจวจื่อหางกับหลินเยว่ทำโจทย์ชุดหนึ่งเสร็จก็กลับไปก่อน ครูหวงไปประชุม บนโต๊ะมีโจทย์ประยุกต์เรื่องการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าวางอยู่ พวกเขาแบ่งงานกันเรียบร้อย เธอทำวิธีหลัก ส่วนเขาคำนวณวิธีรอง