วันอังคาร สัปดาห์ที่สอง
ก่อนเริ่มคาบแรกช่วงบ่าย ฉู่หยุนจือเข็นรถเข็นเข้าห้องเรียน แล้วพบกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ มีข้อความเขียนไว้ว่า: “เกาะแกะทายาทตระกูลเซี่ย หน้าหนาเสียจริง”
ลายมือบิดเบี้ยว ดูเหมือนจงใจเปลี่ยนมือที่ใช้เขียน
เด็กผู้หญิงสองคนที่นั่งแถวหน้ากำลังคุยกัน คนหนึ่งหันกลับมามอง พอเห็นเธอเงยหน้าขึ้นก็รีบหันกลับไปทันที
ฉู่หยุนจือพับกระดาษเก็บใส่ช่องด้านข้างกระเป๋านักเรียน
หลินเสี่ยวอวี๋เดินเข้ามาจากด้านนอก มือถือโยเกิร์ตมาสองขวด “ฉันซื้อมาเกิน เธอจะดื่มไหม?”
“เท่าไรล่ะ? ฉันโอนให้”
“แค่ไม่กี่หยวนเอง โอนอะไรกัน เมื่อวานเธอก็ให้ฉันยืมสมุดจดไม่ใช่เหรอ”
ฉู่หยุนจือรับมา วางไว้ตรงมุมโต๊ะ แล้วถามหลินเสี่ยวอวี๋ “เมื่อกี้มีใครมาที่โต๊ะฉันหรือเปล่า?”
“ไม่รู้สิ ฉันออกไปซื้อของมา” หลินเสี่ยวอวี๋กวาดตามองโต๊ะ “ของหายเหรอ?”
“เปล่า”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ฉู่หยุนจือพักเรื่องกระดาษแผ่นนั้นไว้ก่อน แล้วเปิดหนังสือ
ช่วงบ่ายมีวิชาพละ เธอไม่ต้องลงไปที่สนาม จึงอยู่ในห้องเรียนทำแบบฝึกหัด กระเป๋านักเรียนของคนอื่นวางกองอยู่ข้างโต๊ะ เสียงนกหวีดเรียกรวมแถวจากด้านนอกหน้าต่างดังแว่วมาเป็นระยะ
เธอทำโจทย์ฟิสิกส์เพิ่มเติมไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็ลุกไปห้องน้ำ ใช้เวลาไปกลับไม่ถึงสิบนาที แต่พอกลับมา หนังสือฟิสิกส์บนโต๊ะกลับหายไปแล้ว
ฉู่หยุนจือค้นลิ้นชักก่อน แล้วพลิกดูกระเป๋านักเรียน