วันจันทร์
ตอนฉู่หยุนจือมาถึงห้องเรียน การอ่านหนังสือยามเช้าก็เริ่มไปแล้ว พอเธอผลักประตูเข้าไป เสียงอ่านของทั้งห้องก็เบาลงทันที สายตานับสี่สิบห้าสิบคู่พากันมองมา จับจ้องทั้งรถเข็นของเธอและตัวเธอ
“เข้ามาเลย ฉู่หยุนจือ” คุณครูหลิวเงยหน้าจากโต๊ะหน้าชั้นเรียน มองเธอแวบหนึ่ง “ที่นั่งแถวสุดท้ายตรงประตูเป็นของเธอ”
“ค่ะ ขอบคุณคุณครู”
ฉู่หยุนจือเข็นรถผ่านทางเดินกลางห้อง
ทางเดินไม่ได้กว้างนัก เธอจึงค่อย ๆ ระวังมุมโต๊ะกับกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่สองข้าง ก่อนจะเลื่อนไปถึงแถวสุดท้ายอย่างเงียบเชียบ เธอวางกระเป๋าลง แล้วก็มีคนมานั่งข้าง ๆ
เด็กสาวผมสั้น ใบหน้ากลม วิ่งมาจนหอบ มือหิ้วถุงซาลาเปา ปากยังคาบอีกครึ่งลูกไว้ พอเห็นรถเข็น เธอก็รีบยกเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาวางบนตัก ก่อนจะนั่งลง
“ฉันชื่อหลินเสี่ยวอวี๋ เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ” เธอเลื่อนถุงซาลาเปามาให้ “เมื่อวานอาจารย์หลิวกำชับฉันว่าอย่ามาสายวันนี้ แต่รถเมล์ดันติด ฉันเลยวิ่งเข้าห้องมาตอนกริ่งดังพอดี เธอกินอะไรมาหรือยัง? ในถุงยังมีไส้หมูอีกลูกนะ”
“ขอบคุณนะ ฉันกินมาแล้ว”
“อ๋อ” หลินเสี่ยวอวี๋ไม่ได้กระอักกระอ่วนอะไร เธอดึงถุงกลับไปกินเอง พลางเปิดตำราแล้วกระซิบบอก “อย่ากลัวการอ่านหนังสือตอนเช้าของคุณครูหลิวนะ แค่เสียงดังเฉย ๆ จริง ๆ แล้วเป็นคนดี ว่าแต่เธอมาจากไหนเหรอ? ได้ยินว่าเป็นญาติกับฉู่เจียหนิง?”
“อืม ฉันพักอยู่บ้านพวกเขาชั่วคราว”
“เข้าใจแล้ว ๆ” หลินเสี่ยวอวี๋กัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง “ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เลย ถึงคะแนนฉันจะธรรมดา แต่ฉันคุ้นทางนะ”
ฉู่หยุนจือยิ้มบาง ๆ นี่เป็นคนแรกนับตั้งแต่เธอย้ายโรงเรียนมาที่แสดงความเป็นมิตรกับเธอก่อน