ผลสอบประจำเดือนออกในคาบเรียนด้วยตนเองคาบสุดท้ายของบ่ายวันพฤหัสบดี
ครูหลิวถือกระดาษแจ้งคะแนนกองหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง สายตากวาดมองไปยังแถวหลังสุดก่อนเอ่ยว่า “ครั้งนี้ห้องเรามีนักเรียนติดสิบอันดับแรกของระดับชั้นสองคน”
ทั้งห้องพลันฮือฮาขึ้นมา
ห้องสามชั้นมัธยมปลายปีสองไม่ใช่ห้องเด็กหัวกะทิ ปกติแค่เบียดเข้าไปติดห้าสิบอันดับแรกได้ก็นับว่าหายากแล้ว หลินเสี่ยวอวี๋สะกิดแขนฉู่หยุนจือ พลางลดเสียงถามว่า “สองคนเหรอ? คนหนึ่งต้องเป็นหัวหน้าห้องแน่ แล้วอีกคนเป็นใครล่ะ?”
ฉู่หยุนจือไม่ได้ตอบ
เธอพอจะเดาได้อยู่แล้ว ข้อใหญ่ข้อสุดท้ายของวิชาฟิสิกส์เขียนเต็มพื้นที่ ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ทำข้อเลือกตอบผิดไปข้อหนึ่ง เรียงความวิชาภาษาจีนเขียนได้มาตรฐาน ส่วนข้อสอบเติมคำภาษาอังกฤษผิดไปไม่น้อย
กระดาษแจ้งคะแนนส่งมาถึงแถวหลังสุด หลินเสี่ยวอวี๋เป็นคนรับไปก่อน พอเหลือบมองก็ร้อง “อ๊ะ” ออกมา ก่อนรีบยกมือปิดปาก
“ฉู่หยุนจือ ได้ที่เจ็ดของระดับชั้น!” เธอตบกระดาษลงบนโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้าง “ฟิสิกส์ได้ 97 คะแนน เป็นที่สองของระดับชั้น! ไหนเธอบอกว่าโรงเรียนมัธยมในบ้านเกิดสอนช้ากว่าที่นี่ไง?”
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนรอบข้างหันมามอง
สายตาแบบนี้ฉู่หยุนจือคุ้นเคยดี เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉู่เจียหนิงยืนยิ้มแนะนำเธออยู่ข้างแท่นหน้าห้องว่า “นี่คือลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ จากบ้านนอกของฉัน พื้นฐานอาจจะอ่อนหน่อย ทุกคนช่วยดูแลเธอด้วยนะ” ตอนนั้นทุกคนก็มองเธอแบบนี้ มีทั้งความเห็นใจและแววอยากรู้อยากเห็น
แต่ตอนนี้ความเห็นใจหายไปแล้ว เหลือเพียงความไม่อยากเชื่อ
ฉู่หยุนจือรับกระดาษแจ้งคะแนนมา ไม่ได้สนใจอันดับ สิ่งที่เธอใส่ใจคือคะแนนที่ถูกหักไปในแต่ละวิชา