เช้าวันถัดมา ฉู่หยุนจือตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกคอแห้งเล็กน้อย
เมื่อคืนลมแรง หน้าต่างชั้นล่างมีลมรั่วเข้ามาตามช่องว่าง เธอหนาวจนตื่นขึ้นมากลางดึกครั้งหนึ่ง จึงฝืนพยุงตัวขึ้นไปนั่งบนรถเข็น ปิดหน้าต่างให้สนิทแล้วค่อยกลับไปนอน พอตื่นเช้าและลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังก็ยังเย็นอยู่ เธอลองแตะหน้าผากดู ไม่ร้อน จึงทำกิจวัตรล้างหน้าแปรงฟัน กินยา แล้วตรวจนับยาในกล่องแยกตามวันอีกครั้ง
ยาไนโตรกลีเซอรินเหลืออีกสี่วัน
เงินสองพันหยวนที่ฉู่เจี้ยนหัวพูดถึงในคืนนั้น จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เข้าบัญชี พ่อบ้านเหอบอกเพียงว่าต้องทำบัตรใหม่ ให้เธอรออีกหน่อย เธอไม่ได้ซักถามต่อ แค่จดเรื่องนี้ไว้ในบันทึกเตือนความจำในโทรศัพท์ พร้อมลงวันที่กำกับไว้
ตารางเรียนช่วงเช้าแน่นเอี้ยด ช่วงพักระหว่างคาบเธอไม่ได้ออกจากห้องเรียน แต่หยิบสมุดโน้ตชั้นมัธยมปลายปีสองของเซี่ยหวยซวี่ออกมาอ่าน
สมุดปกแข็งสีน้ำเงินเข้ม ขอบมุมถลอกจนซีด ตัวหนังสือข้างในเรียบร้อยกว่าที่เธอคิดไว้ ตอนต้นของทุกบทจะมีรายการหัวข้อความรู้ ตามด้วยโจทย์ตัวอย่าง บางจุดวงด้วยปากกาแดงและเขียนกำกับไว้ข้าง ๆ ว่า “ตรงนี้มักพลาด” หรือ “อย่าเพิ่งแทนสูตร วาดภาพก่อน” พอพลิกไปถึงบทการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า ก็เจอโจทย์ข้อหนึ่งที่เขาทำถึงสามรอบ สองรอบแรกถูกขีดทิ้ง ส่วนท้ายของรอบที่สามเขียนไว้ว่า ‘โจทย์ข้อนี้น่าหงุดหงิดจริง ๆ’
ฉู่หยุนจือมองตัวอักษรสี่คำนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้
หลินเสี่ยวอวี๋โน้มตัวเข้ามาถามว่า “ของรุ่นพี่เซี่ยเหรอ?”
“อืม ยืมมา”
“ลายมือเขาสวยดีนะ” หลินเสี่ยวอวี๋มองอยู่สองทีแล้วก็ขมวดคิ้ว “ช่างเถอะ ฉันอ่านไม่รู้เรื่องหรอก เธอค่อย ๆ อ่านไปแล้วกัน”
หลังเลิกเรียนคาบสาม ฉู่หยุนจืออยากไปห้องน้ำ จึงเข็นรถไปจนสุดทางเดิน แต่หน้าห้องน้ำสำหรับผู้พิการมีป้ายสีเหลืองตั้งอยู่ เขียนว่า ‘กำลังทำความสะอาด งดใช้ชั่วคราว’
เธอรออยู่หลายนาที แต่ไม่มีใครออกมา เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นอีกครั้ง จึงจำใจกลับห้องเรียนไปก่อน
คาบสี่เป็นวิชาภาษาอังกฤษ พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดัง หลินเสี่ยวอวี๋ก็เก็บของทันที “ฉันจะไปโรงอาหารแย่งเต้าหู้ วันนี้เธอยังจะไปห้องสมุดใช่ไหม?”