เช้าวันเดินทางไปค่ายฝึก มีหิมะโปรยลงมาเล็กน้อย
ค่ายฝึกจัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยครูประจำมณฑล ต้องอยู่ที่นั่นครึ่งเดือน เดิมทีครูหวงตั้งใจจะพานักเรียนสองคนขึ้นรถโดยสารไป เซี่ยหวยซวี่บอกเขาล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ว่าที่บ้านจัดรถไปส่ง ทั้งสามคนจะเดินทางไปด้วยกัน รถโดยสารต้องต่อรถถึงสองครั้ง ฉู่หยุนจือขึ้นลงไม่สะดวก
ครูหวงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่ปฏิเสธ
ลุงซ่งขับรถตู้ของตระกูลเซี่ย เบาะแถวกลางถูกรื้อออกไปหนึ่งที่ เหลือพื้นที่พอดีกับรถเข็นที่พับเก็บแล้ว ใช้สายรัดยึดเอาไว้แน่นหนา
ฉู่หยุนจือมีสัมภาระไม่มาก กระเป๋าเดินทางเก่า ๆ หนึ่งใบ กับกระเป๋าผ้าแคนวาสหนึ่งใบ กระเป๋าเดินทางเป็นของเจ้าของร่างเดิม พี่โจวไปค้นเจอจากห้องเก็บของ ล้อข้างหนึ่งฝืดอยู่บ้าง เวลากระชากลากจึงส่งเสียงดัง
เฉินซูหลานยืนส่งเธออยู่ตรงประตู ยัดซองจดหมายใส่มือ บอกว่าเป็นเงินติดตัวระหว่างทาง ก่อนกำชับอีกประโยคว่า อย่าไปสร้างความลำบากให้คนอื่น ฉู่เจียหนิงไม่ได้ลงมาชั้นล่าง
เซี่ยหวยซวี่อุ้มเธอจากรถเข็นเข้าไปในรถ แล้วจัดให้นั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่างแถวสอง หนุนหมอนรองหลังไว้ให้เรียบร้อย คลุมผ้าห่มบนขา กระติกเก็บความร้อนวางไว้ในที่วางแก้วตรงที่วางแขน ส่วนกล่องยาวางไว้ในช่องเล็ก ๆ ที่เธอเอื้อมถึง
ครูหวงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองทุกอย่างผ่านกระจกมองหลังโดยไม่พูดอะไร
เมื่อรถขึ้นทางด่วน ฉู่หยุนจือหยิบสมุดจดออกมาอ่านได้ไม่นาน เซี่ยหวยซวี่ก็เอื้อมมือมาปิดหนังสือของเธอ
“อ่านหนังสือบนรถแล้วจะเมารถ”
“ฉันไม่เมารถสักหน่อย”
“คราวก่อนกลับจากบ้านฉัน เธออ่านหนังสือบนรถแค่สิบนาที พอลงมาก็หน้าซีดแล้ว”