ฉู่เจียหนิงเก็บจดหมายไว้ในกล่องร่างนานสองวัน ลบออกไปสองสามประโยค แล้วก็เติมเข้าไปอีกสองสามประโยค ฉบับสุดท้ายที่ส่งออกไปเขียนอย่างคลุมเครือ ไม่ได้เอ่ยชื่อใคร เพียงระบุว่าการคัดเลือกเข้าชั้นเรียนแข่งขันระดับมัธยมปลายปีสองมีความไม่เป็นธรรม ผู้ได้อันดับหนึ่งได้รับการจัดให้มีครอบครัวจากนอกโรงเรียนคอยสอนพิเศษแบบตัวต่อตัวมาเป็นเวลานาน อีกทั้งยังได้นั่งที่นั่งพิเศษในห้องสอบ จึงหวังให้ทางโรงเรียนตรวจสอบความถูกต้องของคะแนน
เธอใช้อีเมลที่เพิ่งสมัครใหม่
เช้าวันอังคาร คาบที่สาม ฉู่หยุนจือถูกเรียกไปที่ฝ่ายวิชาการ
ในห้องทำงานมีหัวหน้าหวูนั่งอยู่ พร้อมกับครูหวงและครูหลิว หัวหน้าหวูเลื่อนจดหมายร้องเรียนที่พิมพ์ออกมาแล้วมาตรงหน้าเธอ น้ำเสียงสุภาพมาก เขาบอกว่าโรงเรียนได้รับจดหมายไม่ระบุตัวตน จึงต้องตรวจสอบตามระเบียบ ที่เรียกเธอมาก็เพียงอยากฟังว่าเธอจะอธิบายอย่างไร
ฉู่หยุนจืออ่านตั้งแต่ต้นจนจบ
“ครอบครัวจากนอกโรงเรียนจัดให้มีการสอนพิเศษแบบตัวต่อตัว” เธอเงยหน้าขึ้น “หมายถึงรุ่นพี่เซี่ยสินะคะ”
“ปกติพวกเธอเรียนด้วยกันหรือ”
“เรียนด้วยกันในชั้นเรียนแข่งขันค่ะ ก่อนสอบปลายภาคหนูเคยไปทำการทดลองที่บ้านเขาครั้งหนึ่ง มีลูกตุ้มอย่างง่าย เครื่องเคาะสัญญาณเวลา แล้วก็การทดลองไฟฟ้า” เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ก่อนหน้านี้หนูไม่เคยจับเครื่องมือพวกนั้นมาก่อนค่ะ”
ครูหวงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงฮึในลำคอ
“เด็กมัธยมปลายปีสามพาเด็กปีสองทำการทดลอง แบบนี้เรียกสอนพิเศษนอกโรงเรียนหรือ” เขาวางกระติกน้ำร้อนลงบนโต๊ะ “ถ้าอย่างนั้นผมพาพวกเขาสองคนทำทุกวันอังคารกับพฤหัสบดี ผมก็นับเป็นคนนอกโรงเรียนด้วยหรือไง”
หัวหน้าหวูโบกมือให้เขา อย่าเพิ่งร้อนใจ