นัดตรวจติดตามอาการเป็นช่วงบ่ายวันพฤหัสบดี
คืนก่อนหน้า แม่บ้านเหอมาหาและเคาะประตู ก่อนวางใบนัดลงบนโต๊ะของฉู่หยุนจือ
“คุณหนูใหญ่ ลาหยุดเรียนช่วงบ่ายไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ลุงจ้าวจะไปส่งคุณหนู อีกอย่าง คุณนายบอกว่าพรุ่งนี้จะไปด้วยค่ะ”
ปลายปากกาในมือฉู่หยุนจือชะงักไปเล็กน้อย เธอจำได้ว่าสัปดาห์นี้คุณแม่มีนัดรับประทานอาหารที่ปฏิเสธไม่ได้ จึงถามขึ้นว่า “วันนั้นแม่ไม่ได้มีธุระหรือคะ?”
“คุณนายเลื่อนนัดแล้วค่ะ” แม่บ้านเหอมองกระดาษข้อสอบที่วางแผ่อยู่ น้ำเสียงอ่อนลง “คุณหนูใหญ่ วันนี้รีบเข้านอนหน่อยนะคะ”
เธอปิดไฟ เพิ่งเอนตัวลงนอน หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น
【เซี่ยหวยซวี่: พรุ่งนี้ตรวจติดตามอาการกี่โมง?】
【ฉู่หยุนจือ: บ่ายสองโมงครึ่งค่ะ แม่จะไปเป็นเพื่อน】
กล่องข้อความเงียบไปพักใหญ่ กว่าจะมีข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง
【เซี่ยหวยซวี่: ดี】
ผ่านไปไม่กี่วินาที ก็มีข้อความตามมาอีกข้อความ
【เซี่ยหวยซวี่: ตรวจเสร็จแล้วถ่ายรายงานส่งมาให้ฉัน】
ฉู่หยุนจือวางโทรศัพท์กลับไว้ข้างหมอน ครั้งก่อนหลังออกจากโรงพยาบาล เธอต่อคิวอยู่ที่ช่องบริการตามลำพัง เขากลับวิ่งมาจากอีกฟากของทางเดินเพื่อรับเอกสารจากมือเธอ ครั้งนี้มีคนในครอบครัวไปเป็นเพื่อน เขาคงไม่สะดวกพูดอะไรมากนัก
เที่ยงวันรุ่งขึ้น เธอฟุบหลับบนโต๊ะ หลินเสี่ยวอวี๋ช่วยรูดม่านหน้าต่างลงมาครึ่งหนึ่ง ก่อนจะนั่งทำการบ้านจนเผลอหลับไปด้วย พอตื่นขึ้นมาบนแก้มก็มีรอยแดงเป็นทาง พอเห็นฉู่หยุนจือยังหลับอยู่ จึงรอจนเธอลืมตาแล้วค่อยกระซิบถาม “คราวนี้ทำไมเชื่อฟังจัง?”