ช่วงพักระหว่างคาบเช้าวันศุกร์ ฉู่หยุนจือเพิ่งเดินออกจากห้องเรียน ก็ถูกครูหวงเรียกไว้ตรงระเบียง เขาถือแก้วเก็บความร้อนพิงราวระเบียง ก่อนจะกวักมือเรียกเธอ
“เมื่อเช้าแม่ของเธอส่งรายงานผลตรวจมาให้ครูแล้ว” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม “หมอเห็นด้วยให้เธอเข้าร่วมการแข่งขัน เป็นเรื่องดีนะ ครูอ่านแล้วก็โล่งใจไปด้วย”
“ขอบคุณค่ะครู ทำให้ครูต้องเป็นห่วงแล้ว”
ฉู่หยุนจือคิดว่าพูดจบแล้ว จึงกำลังจะกลับเข้าห้องเรียน แต่ครูหวงกลับเรียกเธอไว้อีกครั้ง เขาก้มลงหมุนฝาแก้วไปมา ราวกับกำลังคิดว่าจะเริ่มพูดอย่างไร
“เมื่อคืนหวยซวี่โทรหาครู ดึกพอสมควรเลย”
ฉู่หยุนจือเงยหน้าขึ้น “เขาพูดอะไรคะ?”
“เขาถามว่าการแข่งขันประเภททีม อุปกรณ์ทั้งหมดให้เขาเป็นคนจัดการได้ไหม ส่วนเธอรับผิดชอบแค่ข้อมูลกับรายงาน” ครูหวงมองเธอ “ครูบอกเขาไปว่าตามกติกาแล้ว ทั้งสองคนต้องลงมือทำ จะให้คนเดียวรับผิดชอบทั้งหมดไม่ได้ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถามครูว่าให้เธอไม่ต้องเข้าร่วมครั้งนี้ก่อนได้ไหม บอกว่าการแข่งขันประเภททีมสำหรับโครงการเสริมพื้นฐานก็ไม่ได้คะแนนเพิ่ม”
มีนักเรียนวิ่งไล่กันผ่านระเบียง ลมวูบหนึ่งพัดตามมา มือที่จับราวของฉู่หยุนจือค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
“แล้วครูล่ะคะ…”
“ครูไม่ได้ตกลง” ครูหวงตอบอย่างเด็ดขาด “จะเข้าร่วมหรือไม่เป็นเรื่องของเธอ เขาไม่มีสิทธิ์พูดแทนเธอ และครูก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเหมือนกัน ครูบอกให้เขาไปคุยกับเธอให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยมาหาครู”