เสียงของเด็กสาวหวานเย็นเฉียบจนแทบจะบีบน้ำออกมา ฟังแล้วขนลุกซู่
“โจวซุยซุย?”
สายตาอันเย็นชาของเจียงจงเยี่ยนทอดลงบนใบหน้ายิ้มแย้มของโจวซุยซุย สำรวจไปมาอย่างใคร่ครวญ น้ำเสียงแฝงด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
เด็กสาวที่เดินมาหาเขามีคิ้วคมตาคม ใบหน้าระรื่น ดวงตาโค้งงอ สีหน้าและท่าทางมีชีวิตชีวาราวกับดวงอาทิตย์อันร้อนแรง
เจียงจงเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ใช้เวลาสองวินาทีจึงจะย่อยความจริงตรงหน้าได้
ที่ว่าเด็กสาวเมื่อโตขึ้นย่อมเปลี่ยนไปมาก
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ผิวคล้ำ ซุกซนไปวันๆ คนนั้น ตอนนี้กลายเป็นสาวน้อยที่สูงโปร่งสง่างามไปแล้ว
“ใช่ฉันเอง พี่เยี่ยนจำฉันไม่ได้หรือ?”
โจวซุยซุยเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ยกมือขึ้นปัดผมยาว ท่าทางที่คิดว่าตัวเองเย้ายวน ส่งสายตาปริบๆ ใส่เขา
“...”
เจียงจงเยี่ยนยกมือขึ้นนวดขมับ เส้นเลือดที่ขมับกระตุกสองครั้ง “มาหาเจียงรุ่ยเถียน?”
ในความทรงจำของเขา โจวซุยซุยติดอยู่กับเจียงรุ่ยเถียนตลอด แต่กลับหลบเลี่ยงเขาผู้เป็นพี่ชายเหมือนหนีงูเหลือก
“หืม ไม่ใช่”
โจวซุยซุยส่งเสียงออดอ้อนขึ้นจมูก ส่ายหน้าเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
เจียงจงเยี่ยนถอยหลังครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “แล้วเธอมาที่นี่…”
โจวซุยซุยมองเห็นท่าทางของเขา ยิ้มพลางก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ใบหน้าแทบจะชิดกับอกของเขา
“พี่เยี่ยน ไม่เคยคิดบ้างหรือว่าฉันตั้งใจมาหาพี่โดยเฉพาะ หลายปีที่ไม่เห็นกัน ทุกวันซุยซุยคิดถึงพี่เยี่ยน อยู่หรือเปล่าคะเนี่ย?”