ก่อนหน้านี้ ซูหว่านไม่เคยเอาหว่างโจวซุยซุยไว้ในสายตาเลยสักครั้ง เธอเป็นแค่นกน้อยในกรงทองที่ถูกปกป้องอย่างดี ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง
แต่ตอนนี้ดูแล้ว มันไม่ใช่อย่างที่คิดเลยสักนิด
ความไม่สบายใจอย่างรุนแรง พลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายของเธอในทันที
เผชิญกับโจวซุยซุยที่กลั่นแกล้งเธออย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ เธอหาข้ออ้างที่จะโต้กลับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
"โจวซุยซุย เธอต้องทำตัวแบบนี้ถึงจะพอใจใช่มั้ย?" ซูหว่านน้ำตาคลอ ครั้งนี้ร้องไห้จริงๆ
โจวซุยซุยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาแฝงไปด้วยความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
"ซูหว่าน เธอเป็นคนที่ต้องเป็นนางเอกของเรื่องนะ จะใจบางแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด และก็ไม่ควรจะร้องไห้ฟูมฟาย ถ้าไม่อย่างนั้นแฟนคลับของเธอคงจะผิดหวังในตัวเธอ"
"เธอ! เธอจะใจร้ายแบบนี้ได้ยังไง?"
น้ำตาของซูหว่าน ชะงักค้างอยู่ในเบ้าตา
ถ้าพูดต่อไปก็มีแต่จะยิ่งทำให้ตัวเองอับอาย
ซูหว่านเช็ดน้ำตาอย่างโกรธจัด สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต "โจวซุยซุย เธออย่าเพิ่งดีใจไป นายน้อยซุยอันกลับมาแล้ว เขาจะจัดการเรื่องนี้ให้ฉันเอง"
"งั้นฉันก็จะรอดู"
ซูหว่านผละออกไปจากห้องอย่างเร็ว
เกือบชนเข้ากับฟู่เจี๋ยที่รีบร้อนเดินมา
"ค...ผู้ช่วยโจว คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?"
โจวซุยซุยได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า
ฟู่เจี๋ยเดินมาอย่างรีบร้อน จ้องมองเธอด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้เมื่อสบตากับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของโจวซุยซุย เขาถึงได้เริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมา
"เมื่อกี้ฉันได้ยินว่า ซูหว่านมาหาคุณที่บริษัท"
โจวซุยซุยเห็นฟู่เจี๋ยตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก จึงแซวขึ้นมาว่า "คุณเป็นห่วงว่าฉันจะเสียเปรียบเธอหรือไง?"
ปลายหูของฟู่เจี๋ยแดงขึ้นเล็กน้อย พยักหน้า
โจวซุยซุยหัวเราะ "บางที...ก่อนหน้านี้ฉันอาจจะสู้เธอไม่ได้ แต่ตอนนี้...ไม่แล้วล่ะ"
ฟู่เจี๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
-
ในเวลาเดียวกัน
ที่ตึกใหญ่ระฟ้าของตระกูลเจียง
ผู้ช่วยผลักประตูเข้ามา ยืนตัวตรงอยู่ตรงหน้าเจียงจงเยี่ยน ถือเอกสารหนาๆ กองหนึ่งไว้ในมือ สีหน้าแฝงไปด้วยนัยบางอย่าง
"คุณเจียง นี่คือหลักฐานที่คุณสั่งให้ผมไปรวบรวมมาเกี่ยวกับการที่หวังเจิ้งเฟยยักยอกเงินบริษัทไปเล่นการพนัน"