บทที่ 4 นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
โจวซุยซุยพิงตัวบนโซฟา เล่นมือถือในมือ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “พี่ถามว่าเธออยู่ที่ไหน เธอต้องบอกว่าตัวเองอยู่ที่ห้องแต่งตัวในงานสารภาพรัก รอพี่อยู่ดี ๆ แน่”
“เป็นไปไม่ได้”
โจวซุยอันแทบจะกดโทรหาซูหว่านด้วยสัญชาตญาณ
เปิดลำโพง
ปลายสายก็ดังเสียงออดอ้อนและเจือความน้อยใจของซูหว่านทันที “ซุยอัน คุณมาแล้วเหรอคะ? สื่อมาถึงที่แล้ว คุณจะมาเมื่อไหร่คะ? ฉันกลัวจัง”
“อีกชั่วโมงกว่า ๆ ถึงจะเริ่ม...”
โจวซุยอันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูด “หว่านหว่าน ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”
น้ำเสียงของโจวซุยอันอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองไปทางโจวซุยซุยเต็มไปด้วยคำเตือนและความไม่เชื่อ
“ฉันอยู่ที่ห้องแต่งตัวในงานค่ะ รอคุณอยู่ตลอดเลย”
ปั้ง!
หัวใจที่โจวซุยอันแขวนไว้ หล่นตุบลงมาอย่างแรง มือที่ปิดมือถือไว้สั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้
นี่มันเป็นไปไม่ได้
น้องสาวคาดเดาคำพูดของซูหว่านล่วงหน้าได้ยังไง?
“นี่ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ ๆ ต้องใช่...”
เขาพึมพำกับตัวเอง เหมือนปลอบใจตัวเอง
สิ้นเสียง ชุยอู่ก็ส่งคลิปจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมที่เพิ่งได้มาให้มือถือโจวซุยซุย
“พี่ดูเองสิ ว่าฉันใส่ร้ายเธอหรือเปล่า”
โจวซุยซุยไม่พูดพล่ามทำเพลง โยนมือถือไปตรงหน้าโจวซุยอัน
ในภาพ ซูหว่านสวมกระโปรงสั้นสุดเซ็กซี่ แต่งหน้าจัด เคาะประตูห้องพักโรงแรม
พอประตูเปิด เธอก็จงใจซวนเซ ล้มลงในอ้อมกอดของชายแปลกหน้าเหมือนไร้กระดูก มือยังคล้องคออีกฝ่ายอย่างแนบเนียน ท่วงท่าสนิทสนมแทงตา
มุมขวาบนของคลิป เป็นเวลาห้านาทีก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน
เลือดบนใบหน้าของโจวซุยอันจางหายไปในพริบตา ริมฝีปากซีด มือที่ถือมือถือกำแน่นขึ้นกะทันหัน ข้อนิ้วบีบจนซีดขาว
แสงจันทร์ในดวงใจที่เขาไล่ตามมาตลอดทั้งปี คนที่เอ่ยปากว่าอยากมุ่งมั่นกับงาน ไม่ได้สนใจเงินของเขา แม้แต่ของขวัญเล็ก ๆ ที่เขาส่งให้ก็ไม่ยอมรับ ดาราสาวผู้ใสซื่อบริสุทธิ์คนนั้น
กลับตอแยเขาเพื่อถ่ายทอดสดทั่วโลกเพิ่มความนิยม พร้อมกับเอาทรัพยากรที่เขาให้เป็นข้อแลกเปลี่ยน เข้าโรงแรมกับชายอื่น
ภายในคฤหาสน์เงียบสงัด
มีเพียงเสียงในมือถือที่ซูหว่านยังเสแสร้งร้องเรียก “ซุยอัน? คุณไม่พูดอะไรเลย? เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”
โจวซุยอันกำหมัดแน่น
หมัดหนึ่งทุบลงบนโต๊ะน้ำชา แก้วแก้วแตกกระจาย
“ซูหว่าน เธอหลอกฉันทำไม? เธออยู่ที่โรงแรมชัด ๆ” เสียงของเขาแหบพร่า เปี่ยมด้วยโทสะที่เก็บกดไว้
ปลายสาย ซูหว่านเปลี่ยนน้ำเสียงทันที สะอึกสะอื้นน้อยใจ
“ซุยอัน ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ มีใครมายุแยงให้คุณเข้าใจฉันผิดหรือเปล่า? ที่ฉันมาโรงแรมเพราะบังเอิญเจอผู้กำกับจาง ฉันมาคุยบทกับเขา อย่ากล่าวหาฉันนะ ผู้กำกับจางมีภรรยาแล้ว”
“ซุยอัน คุณไม่เชื่อใจฉันถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ความบริสุทธิ์ของผู้หญิงมันสำคัญแค่ไหน คุณถึงมากล่าวหาฉัน”
ความโกรธที่เพิ่งคุกรุ่นในใจของโจวซุยอัน ถูกน้ำเย็นสาดดับวูบในทันที
แววตาดุดันจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความลังเลและรู้สึกผิด
“จริงเหรอ? เธอสาบานได้ไหมว่าไม่ได้หลอกฉัน?”
“ฉันสาบาน! ฉันไม่ได้หลอกคุณแน่นอน!” เสียงของซูหว่านหนักแน่นอย่างที่สุด
น้ำเสียงของโจวซุยอันอ่อนลงอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “หว่านหว่าน ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันใจร้อนไป”
“ไม่เป็นไรค่ะ อย่าให้ฉันรอนานนะ”
“ได้”
ชั้นบนสุดของโรงแรม
ซูหว่านวางสาย เห็นผู้กำกับจางที่นั่งบนเตียงรอให้เธอ “ปรนนิบัติ” ใบหน้าเผือดลงเล็กน้อย
“ผู้กำกับจาง ฉันต้องลงไปข้างล่างก่อนสักพัก ตอนเย็นฉันจะ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกชายอ้วนหัวเถิกพุงพลุ้ยดึงไปกดบนตัก น้ำเสียงเหยียดหยาม
“ซูหว่าน เธอเรียกฉันมาที่นี่ แล้วตอนนี้จะทิ้งฉันไปเหรอ? เธอคิดว่าฉันเป็นไอ้ปวกเปียกโจวซุยอันที่จะตามใจเธอหรือไง?”
ซูหว่านหน้าซีดเซียว ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย ร้องอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงอ่อน
“ผู้กำกับจาง ท่านเป็นผู้กำกับชื่อดังที่วงการยอมรับ นักแสดงที่เล่นบทนำในเรื่องของท่านดังเปรี้ยงทุกราย เขาโจวซุยอันมันก็แค่คนที่เต็มไปด้วยกลิ่นเงิน ไม่มีอะไรดีนอกจากมีเงิน ท่านลดตัวไปเทียบกับเขาทำไมกัน?”
คำนี้ทำให้ผู้กำกับจางหัวเราะชอบใจดังลั่น
“ปากเล็ก ๆ นี่หวานจริง จำไว้ เย็นนี้ใช้มันปรนนิบัติฉัน”
“เลวจัง ผู้กำกับจางนี่มีเสน่ห์ความเป็นชายที่สุดเลย”
ซูหว่านประจบด้วยการจูบมุมปากของผู้ชายเบา ๆ แล้วรีบออกจากห้องไป มาที่งานสารภาพรัก
-
โจวซุยซุยฟังเสียงอ่อนหวานของพี่ชาย เส้นเลือดบนขมับตุบ ๆ โกรธจนแน่นหน้าอก
เธอไม่มีทางคิดเลยว่า ของตายวางอยู่ตรงหน้า พี่ชายยังถูกซูหว่านพูดไม่กี่คำปลอบจนอยู่กับที่เป็นหมา!
“เรื่องปรึกษาบทในห้องกับผู้กำกับ เรื่องโกหกพกลมแบบนี้พี่ยังเชื่ออีกเหรอ?”
โจวซุยซุยขมวดคิ้วแน่น ชี้ไปที่ประตู “อย่าบอกนะว่าพี่จะยังไปสารภาพรักกับเธออยู่ตอนนี้?”
“ซุยซุย ฉัน...”
เมื่อเผชิญการซักถามของน้องสาว โจวซุยอันรู้สึกผิดเป็นครั้งแรก แววตาหลุกหลีก
“การถ่ายทอดสดครั้งนี้สำคัญกับพี่มาก ถ้าพี่ไม่ไป เธอจะโกรธ”
“งั้นพี่ก็ไปสิ”
โจวซุยซุยลุกขึ้นพรวด ผลักโจวซุยอันออกไปนอกประตู
แรงมากจนผลักให้เขาเซถอยล้มลงกับพื้นอย่างแรง
โจวซุยอันงงไปหมด พอได้สติ เส้นเลือดบนขมับปูดโปน ตะคอก “โจว! ซุย! ซุย! ฉันเป็นพี่แก!”
แต่วินาทีถัดมา โจวซุยซุยก็พุ่งเข้าไปกอดเขาแน่น เสียงเจือเสียงร้องไห้ “พี่ เธอจะทำร้ายพี่จนตายนะ! หนูไม่อยากเสียพี่ไป!”
“พี่ อย่าไปเลยนะ อยู่กับซุยซุยเถอะ!”
“เธอหลอกพี่! เธอไม่มีทางตกลงเป็นแฟนพี่หรอก เธอแค่อยากใช้การถ่ายทอดสดสารภาพรักของพี่เพิ่มความนิยม พอเธอเหยียบชื่อเสียงของพี่ เอาทรัพยากรของพี่ไปเป็นท็อปสตาร์แล้ว ก็จะถีบพี่ทิ้ง!”
“ถึงตอนนั้น เธอจะให้แฟนคลับเธอใส่ร้ายพี่ว่าพยายามข่มขืน ไล่ต้อนให้พี่ฆ่าตัวตาย ไล่ต้อนให้ตระกูลโจวของเราล้มละลาย! ส่วนหนู เพื่อแก้แค้นให้พี่ สุดท้ายก็กระโดดจากชั้น 32 ลงมา ตายตามพี่ไปด้วยกัน!”
“แก... แกพูดอะไร?”
โจวซุยอันนั่งบนพื้นเย็นจัด เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตัวเย็นไปทั้งตัวเหมือนถูกโยนลงไปในห้องเย็น
นานทีเดียว ใบหน้าซีดเซียวของเขาฝืนยิ้มออกมา “อะไรตายไม่ตาย? ซุยซุย ถ้าลูกไม่ชอบที่พี่ไปหาซูหว่าน พี่ก็ไม่ไปละ อย่ามาทำให้พี่กลัวแบบนี้”
บนใบหน้าเขายิ้ม แต่นิ้วข้างลำตัวกลับข่วนเข้าไปในฝ่ามืออย่างแรงจนเจ็บชา
แววตาสิ้นหวังและเจ็บปวดในดวงตาของน้องสาว ไม่เหมือนแสร้งทำ
เขาตายไม่เป็นไร แต่น้องสาวจะต้องไม่เป็นอะไร
แค่คิดว่าน้องสาวอาจตายอย่างน่าอนาถ เขาก็หวาดหวั่นจนควบคุมไม่ได้
โจวซุยซุยมองความลังเลในแววตาของเขา ใจค่อยเบาลงเล็กน้อย และตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
พี่ชายเป็นหมาตามเลียซูหว่านมาตลอดทั้งปี ทุ่มเทไปตั้งมากมาย จะตาสว่างขึ้นอย่างสิ้นเชิงเพราะคลิปเดียวยังไง?
ไม่เป็นไร ค่อยเป็นค่อยไป
อย่างน้อยเธอก็ขัดขวางการสารภาพรักครั้งนี้ได้
โจวซุยซุยแบมือทั้งสอง “ในเมื่อพี่ไม่เชื่อ งั้นก็ไปหาเธอสิ! หนูก็จะไปหาพี่เยี่ยนเหมือนกัน”
“ไม่ให้ไป! ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น!”
โจวซุยอันลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นที่ก้น นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามเธอ
“เย็นนี้พี่ก็ไม่ออกไปไหนแล้ว อยู่บ้านเป็นเพื่อนลูกนี่แหละ!”
มองท่าทางน้องสาวที่เหมือนถูกผีหลอก
วันนี้แค่เขากล้าออกประตู เธอก็กล้าไปโรงแรมเพื่อเจอเจียงจงเยี่ยนจริง ๆ
สองพี่น้องนั่งเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครยอมใคร
บรรยากาศในห้องลดลงถึงจุดเยือกแข็ง
ดิ่งลงสู่ทางตัน
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา
สายโทรศัพท์ของซูหว่านก็โทรเข้ามาอีกครั้ง
เสียงในลำโพงยังคงน้อยอกน้อยใจ
“ซุยอันคะ ทำไมคุณยังไม่มาอีก? สื่อก็เร่งแล้ว ฉันใกล้จะรับมือไม่ไหวแล้ว...”
โจวซุยอันเงยตามองไปทางโจวซุยซุยที่นั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่รู้ตัว
มีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง
“หว่านหว่าน ฉันมีธุระด่วนไปไม่ได้ ครั้งหน้า... ครั้งหน้าฉันจะชดเชยด้วยพิธีสารภาพรักที่ยิ่งใหญ่กว่าให้เธอแน่นอน”